Nga Dashnim Hebibi, Zürich
Tetë vite pa ty…
dhe ende duket sikur koha ndaloi ditën kur ike.
Që atëherë,
netët janë bërë më të heshtura,
sofrat më të ftohta,
e zemrat tona mbajnë një boshllëk
që as vitet nuk dinë ta mbushin.
Ti ike si perëndon një diell i mirë —
ngadalë,
duke lënë pas dritën tënde në shpirtin tonë.
Dhe ne mbetëm këtu,
duke të kërkuar në kujtime,
në fotografi të vjetra,
në zërin e erës që nganjëherë na duket sikur flet me emrin tënd.
Ah, axha Bibi… ( Hebib )
sa shumë mall ka mbetur pezull për ty.
Ka momente kur dhimbja bëhet det
dhe ne mbytemi në kujtime;
kujtojmë buzëqeshjen tënde që ngrohte odat tona,
fjalët e tua që kishin peshën e urtësisë,
duart e tua që falnin dashuri pa kërkuar asgjë.
Ti ishe si hija e një peme të madhe
ku ne gjenim paqe.
E kur ajo pemë ra,
ne kuptuam sa shumë dritë mbante mbi ne.
Tetë vite…
tetë pranvera që lulëzuan pa praninë tënde,
tetë dimra që na ngrinë shpirtin me mungesën tënde.
Por jo —
ti nuk je larguar kurrë plotësisht.
Ti jeton në lotët që fshehim natën,
në lutjet që pëshpëritim në heshtje,
në mallin që na shpon zemrën sa herë përmendet emri yt.
Dhe ndonjëherë,
kur qielli mbushet me yje,
na duket sikur njëri prej tyre je ti —
duke bërë dritë për ne edhe nga amshimi.
Pusho në paqe, o shpirt i bardhë.
Parajsa le të ketë aromën e mirësisë sate,
e engjëjt le të flasin me zërin tënd të butë.
Derisa të takohemi përsëri,
ne do të jetojmë me mallin tënd në zemër —
atë mall që nuk shuhet,
atë dhimbje që vetëm dashuria e madhe di ta lërë pas.
