Nga Dashnim HEBIBI, Zürich
5 vjet pa të thirrur, oj Nonë…
5 vjet që zëri im ngec në fyt,
si një britmë që nuk gjen rrugë për të dalë.
Sa herë dua të them “Oj Nonë!”,
diçka më shpon brenda,
dhe mbetem veç me një dhimbje që s’ka emër.
Më janë tharë buzët pa emrin tënd,
por zemra ime…
ajo nuk di të heshtë—
ajo të thërret ditë e natë, pa pushim.
Malli për ty nuk është më mall…
është zjarr që më djeg përbrenda,
është peshë që më shtyp kraharorin,
është një mungesë që më ka mësuar si të jetoj i copëtuar.
E pyeta mallin për një fjalë…
por ai më përqafoi me dhimbje.
Lotët më ranë në duar—
të nxehtë, të rëndë si gurë—
sikur secili mbante një kujtim tëndin
që s’do të kthehet më.
I pyeta sytë…
më thanë: “Ne vetëm qajmë për të…
sepse nuk e shohim më.”
E pyeta zemrën…
ajo më rrahu fort, e çmendur,
sikur donte të dilte nga kraharori
e të vinte tek Ti…
dhe më tha: “Ajo është brenda teje…
por ti s’mund ta përqafosh më.”
E pyeta shpirtin…
dhe ai u drodh si një fëmijë i humbur në errësirë:
Nonë… Nonë… Nonë…
Vetëm kaq.
Sepse kur dhimbja bëhet oqean,
fjalët mbyten në të.
Mëngjesi i 6 majit…
ishte çasti kur diçka brenda meje vdiq përgjithmonë.
Ishte momenti kur jeta u nda në dy pjesë:
para Teje… dhe pa Ty.
5 vjet…
5 vjet që të thërras
dhe zëri më kthehet mbrapsht,
si një jehonë e ftohtë
që më plagos edhe më shumë.
OJ NONË!!!
Ku je që s’ma hap derën?
Ku je që s’më thua më: “Hajde, bir”?
Ku je që s’më ledhaton më flokët
si dikur kur bota më dukej e rëndë?
Që atëherë, jetoj—
por jo si më parë.
Qesh…
por brenda meje një det i tërë qan.
Fle…
por zgjohem më i lodhur nga mungesa jote.
Marr frymë…
por çdo frymë më kujton që ti nuk je.
Çdo hap që bëj
më duket i rëndë—
sepse nuk je pranë meje
për të më thënë: “Jam krenare për ty, bir.”
Sa herë arrij diçka,
zemra më çahet në heshtje—
sepse sytë e tu nuk janë aty ta shohin.
Ti ishe gjithçka.
Ti ishe fillimi dhe forca ime.
Duart e tua më ndërtuan.
Fjala jote më rriti.
Dashuria jote më bëri njeri.
Ti ishe drita që s’shuhej kurrë…
dhe tani unë mësoj të jetoj në gjysmë errësire.
Dhe tani…
të kërkoj në çdo gjë:
në erë, në heshtje, në kujtime…
Të gjej vetëm në kujtime—
dhe çdo kujtim më pret shpirtin.
Do të jepja gjithçka…
gjithçka që kam, gjithçka që jam—
vetëm për një çast me Ty.
Vetëm për të të thirrur: “Oj Nonë!”
dhe të më përgjigjesh: “Jam këtu, bir…”
Por heshtja…
kjo heshtje e rëndë…
është bërë përgjigjja ime e përditshme.
O Nonë…
emri yt nuk është më vetëm dashuri—
është plagë e hapur.
Plagë që nuk mbyllet.
Plagë që më merr frymën.
Plagë që rreh me çdo rrahje zemre.
Plagë që do të jetojë brenda meje
derisa të vij te Ti…
dhe të të përqafoj sërish.
Pusho në paqe, moj Nonë…
por dëgjoje djalin tënd:
OJ NONË!!!
Në çdo rrahje zemre—TI!
Në çdo lot që bie—TI!
Në çdo frymë që marr—TI!
Malli për ty nuk shuhet…
ai vetëm rritet,
bëhet më i rëndë,
më i thellë,
më i padurueshëm.
Dhe unë…
do të vazhdoj të të thërras
derisa zëri im të bëhet shpirt—
dhe shpirti im të vijë tek TI.
Kanë kaluar pesë vite në mungesën tënde,
dhe koha nuk është më masë e zakonshme—
është një vazhdim i heshtur i mallit.
Në përditshmërinë time, kujtimi yt nuk është episod,
por strukturë e brendshme e ekzistencës sime.
Ti nuk je më prani fizike,
por mbetje e gjallë në ndërgjegje.
Sa herë përpiqem të artikuloj emrin tënd,
zëri im has në një kufi të padukshëm.
Fjala “Nonë” nuk del si komunikim,
por si dhimbje e kondensuar në gjuhë.
Malli për ty nuk funksionon si ndjenjë kalimtare,
por si gjendje e qëndrueshme psikologjike dhe emocionale,
që ripërsëritet në çdo cikël të jetës sime të përditshme.
Në kujtesë rikthehen fragmente të pranisë tënde:
zëri, duart, shikimi—
elemente të një strukture familjare që sot ekziston vetëm si kujtim.
Në mungesën tënde, perceptimi im i kohës është ndryshuar.
E shkuara nuk është më e kaluar,
por e pranishme në mënyrë të vazhdueshme.
E tashmja është e fragmentuar.
E ardhmja mbetet e pakuptimtë pa referencën tënde.
Në këtë kuptim, ti mbetesh qendra emocionale e identitetit tim,
edhe pse fizikisht e munguar.
Roli yt nuk është zhdukur;
ai është transformuar në kujtesë të përhershme.
Në aspektin emocional, humbja jote nuk është stabilizuar,
por vazhdon të riprodhohet përmes kujtesës dhe mallit,
duke krijuar një cikël të pashkëputshëm të dhimbjes.
Megjithatë, dashuria ime për ty nuk është zbehur.
Ajo është bërë më e thellë, më e heshtur, më e rëndë—
një formë ekzistence që nuk kërkon më përgjigje,
por vetëm vazhdimësi.
Në këtë vazhdimësi, unë ende të thërras:
Nonë.
Jo si fjalë komunikimi,
por si akt kujtese dhe përkatësie.
Dhe në mungesën tënde absolute,
kjo thirrje mbetet forma më e pastër
e dashurisë që nuk përfundon.
