Nga Prof. Dr. Xhavit LIPAJ, Zvicër
Ëndërroi një natë
që qielli ishte bërë prej hiri,
dhe toka nuk e mbante më.
Çdo hap e fundoste më thellë
në baltën e frikës së tij,
si një njeri që mundohet të shpëtojë
nga vetvetja.
Dhe ai pa gjarpërinj…
jo ata që zvarriten në tokë,
por ata që lindin në heshtjen e njerëzve,
në buzëqeshje të rreme,
në sy që të shikojnë drejt
ndërsa pas shpine të hapin humnerën.
Ata e ndiqnin.
Me gjuhë të ndara si dyfytyrësia,
me helm të ftohtë si tradhtia.
Vrapoi…
O Zot, sa shumë vrapoi ai…
derisa mushkëritë iu mbushën me errësirë
dhe zemra filloi ta pyesë:
“Pse ikën?”
Dhe ai nuk dinte të përgjigjej.
Se ndonjëherë
njeriu nuk ikën nga rreziku,
por nga e vërteta
që nuk guxon ta shohë në pasqyrë.
Çdo hap i tij
ishte një britmë pa zë.
Çdo frymë,
një luftë mes jetës dhe dorëzimit.
Dhe sa më larg ikte,
aq më afër vetes po afrohej.
Derisa erdhi ajo heshtje…
ajo heshtje që nuk tremb,
por zhvesh shpirtin lakuriq.
Dhe aty, në fund të ëndrrës,
një zë i foli si një gjykim hyjnor:
“Frika nuk është armiku yt.
Armiku yt është versioni i vetes
që mendon se duhet të ikë për të mbijetuar.”
Atëherë kuptoi…
Në ëndrra, armiqtë kanë formë.
Në jetë, ata kanë emra.
Kanë fytyra që i ke njohur.
Kanë duar që i ke shtrënguar.
Kanë zëra që dikur i quaje strehë.
Ai ka parë njerëz
më të rrezikshëm se çdo gjarpër,
se gjarpri të sulmon për të mbijetuar,
ndërsa njeriu…
nganjëherë të shkatërron
vetëm se nuk e duron dritën tënde.
Ka parë buzëqeshje
që fshehnin urrejtje.
Ka dëgjuar heshtje
që vrisnin më ngadalë se britmat.
Ka mbajtur plagë
që nuk dukeshin askund,
por që e ndryshuan përgjithmonë.
Dhe megjithatë…
nuk u thye.
Se njeriu bëhet i frikshëm
kur kalon ferrin
dhe kupton se ende merr frymë.
Po…
ka luftuar me vetveten.
Me atë pjesë të lodhur
që donte të dorëzohej.
Me atë zë të errët
që i thoshte:
“Mjafton.
Nuk ia vlen më.”
Por ai vazhdoi.
Edhe kur dridhej.
Edhe kur nata i dukej pa fund.
Edhe kur nuk e mbante askush.
Se forca e vërtetë
nuk është të mos biesh kurrë,
por të ngrihesh
kur askush nuk beson më tek ti.
Dhe sot…
nuk është më ai që vrapon.
Jo.
Sot është ai
që ndalon në mes të stuhisë
dhe e shikon frikën drejt në sy.
Është ai
që nuk kërkon më shpëtim te njerëzit,
se mësoi
që disa njerëz janë vetë stuhia.
Është ai
që ecën me plagët si kurora,
se çdo plagë
është dëshmi që mbijetoi.
Gjarpërinjtë e mësuan
si ta dallojë helmin.
Dhimbja e mësoi
si të mos vdesë prej tij.
Dhe jeta…
jeta e mësoi
se njeriu nuk bëhet i fortë
kur fiton gjithçka,
por kur humbet shumë
dhe prapë zgjedh të mbetet njeri.
Prandaj, nëse një natë
ajo ëndërr rikthehet përsëri…
le të vijë.
Le të hapen tokat.
Le të ngrihen gjarpërinjtë.
Le të vijë errësira.
Por këtë herë
nuk do të vrapojë më.
Do të qëndrojë.
Dhe nëse bota kërkon stuhi…
atëherë le ta dijë:
Ai nuk është më njeriu
që ikte prej saj.
AI ËSHTË BËRË VETË STUHIA.
