Nga Prof. Dr.Xhavit LIPAJ, Zvicër
Standardet e dyfishta nuk janë më një njollë e rrallë.
ajo është bërë një zakon i heshtur,
te një arti të ftohtë mbijetese
në një botë ku e vërteta shpesh shihet si dobësi.
Njerëzit nuk kanë më vetëm fytyra, ata kanë role.
Një para teje, miqësor, i ngrohtë, pothuajse i sinqertë,
dhe një tjetër që fshihet,
që flet kur ke kohë që ke ikur.
Të përqafojnë me duar pa u ndjerë,
thuaj “jam këtu për ty”
megjithatë sytë e saj kërkojnë momentin,
në të cilën bie në mënyrë që ata të ndjehen më të mëdhenj në gërmadhat e tua.
Fjalët e saj janë të buta dhe të zgjedhura,
pothuajse shumë e mirë për të qenë e vërtetë,
megjithatë mes rreshtave ka një heshtje,
që tradhton më shumë se çdo gënjeshtër.
Standardet e dyfishta nuk ulërasin.
Ajo pëshpërit.
Ajo nuk sulmon hapur, ajo pret, vëzhgon, planifikon derisa të të takojë pa lënë zë.
Dhe ironia më e madhe…
këta janë të njëjtët njerëz që flasin moral, besnikëri dhe të vërtetën.
Kush të gjykon për gabime të vogla,
ndërsa ata ndajnë iluzionet e tyre
si të ruajmë sekretet e shenjta.
I kam parë ….
në vështrime që papritmas ndryshojnë,
në zëra që humbasin ngrohtësinë e tyre,
në momente që ndjen,
se jo gjithçka që funksionon vërtet është e vërtetë.
Dhe megjithatë…
Nuk dua të bëhem si ajo.
Le të veshin dy fytyra.
Do të qëndroj me një,
edhe nëse do të thotë të lëndohesh.
