Nga Rafael Floqi
Mbrëmë nata zuri vendin, fryu erë me tërbim,
Retë mbuluan qiellin, u drodhën lis e trinë;
Ishte Katër Korrik, prag i një gëzimi pa pra,
Po stuhia shumë flamujt të ngriheshin s’i la.
Kur agimi ndriti zemrat e i vaditi me rrezitje,
Pashë shtizat e heshtura, pa ngjyra e pa valëvitje;
Dhe mora shkallën i pari, me zemrën plot gaz,
Ta ngre flamurin në shtëpi, aty në pullaz.
Nuk e ngrita veç për festë, as vetëm për zakon,
Por për një komb që lirinë e ngriti në fron.
Dyqind e pesëdhjetë vjet ai ndriçon mbi dhe,
Shprese dhe për njerëzit nga ana e anës si ne.
E ngrita si bir shqiptari, me shqipe në kraharor,
Se besa nuk harron dorën që të shtrihet në terr.
Kur Shqipëria kërkonte miq e Kosova lypte dritë,
Amerika qe aty, si mal që s’lëkundet nga stuhitë.
Yjet e flamurit me duken si sy miqsh në përjetësi,
Vijat e kuqe – damarë gjaku të derdhur për liri.
Pranë tyre valon kuqeziu, krenaria e Arbërisë,
Dy flamuj, dy kombe, një besë e një miqësi.
Le të fryjnë prapë stuhitë, le të bubullojë moti,
Flamurin s’e përkul era, zemra e mban bash Zoti.
Dy himne do t’i këndoj me dorën mbi zemër,
“Himnin e Flamurit” dhe The Star-Spangled Banner”
Dhe kur era t’i bashkojë tingujt në qiellin e kaltër,
Kuqezinë me yjet e bardhë mbi fushën blu të qashtër,
Do të them plot me mirënjohje dhe me krenari:
Nga gjaku jam shqipe, por Amerika më dha qiellin liri. /GD
