Nga Prof. Dr. Xhavit LIPAJ, Zvicër
Nuk ika prej turmës se e urreja,
por se zhurma e saj ma mbyste heshtjen.
Ata kërkonin pasqyra ku të shihnin veten,
unë kërkoja humnerën ku të shihja shpirtin.
Ecja vetëm,
jo, se s’kisha kë me pas pranë,
por se rrugët e vërteta
janë aq të ngushta
sa kalon vetëm ndërgjegjja.
Më quajtën ujk,
se nuk lehja me qentë.
Më quajtën krenar,
se nuk kërkoja duartrokitje.
Më quajtën i humbur,
se nuk e njihnin drejtimin tim.
Por mali nuk pyet për emrin e erës,
as hëna për gjuhën e natës.
Kam mësuar se vetmia
nuk është mungesë njerëzish;
është prania e vetes.
Dhe shumë ikin prej saj,
se aty nuk mund të gënjesh askënd.
Njeriu që s’mund të rrijë vetëm
është rob i çdo shoqërie;
ai që pajtohet me vetminë
bëhet zot i botës së tij.
Prandaj endem nën hënë,
jo si mbret i pyllit,
por si shërbëtor i së vërtetës.
Se ujku i vetmuar
nuk është ai që mbetet pa tufë;
është ai që e kupton
se edhe mes mijëra njerëzve
secili lind vetëm,
mendon vetëm,
dhe në fund
kalon vetëm
portën e përjetësisë.
Dhe atëherë,
vetmia nuk është mallkim,
por prova e fundit
se ke jetuar si vetja,
e jo si hija e turmës.
Vetëm kështu …
