Nga Prof.Dr. Xhavit LIPAJ, Zvicër
Nuk e di nëse jam duke jetuar
apo duke u kujtuar nga vetja ime,
si një ëndërr që nuk di
nëse i përket natës apo shpirtit.
Se ka çaste…
kur njeriu nuk është më njeri,
por një pyetje e gjallë
që endet nëpër trupin e vet.
Dhe unë kam qenë ajo pyetje.
Kam trokitur në mendimet e mia
si një i huaj pa adresë,
kam kërkuar kuptim në gjërat që kalojnë,
dhe kam kuptuar se gjithçka që kalon
është vetëm një mënyrë e kohës,
për të na mësuar humbjen.
Por çfarë është humbja?
A është ajo që largohet,
apo ajo që mbetet pa u kuptuar?
Se ka njerëz që i kemi pranë
dhe megjithatë janë më larg
se yjet që nuk i prekim dot.
Dhe ka dhimbje që nuk bërtasin,
por rrinë ulur brenda nesh
si mbretër të heshtur
që nuk kërkojnë fron,
vetëm pranimin tonë.
Unë kam folur me heshtjen time.
Ajo nuk më ka dhënë përgjigje,
por më ka mësuar të mos kërkoj gjithmonë.
Se e vërteta nuk është gjithmonë dritë…
ndonjëherë është errësirë
që nuk të tremb më.
Dhe aty, në atë errësirë,
njeriu fillon të shohë.
Jo me sy, por me atë pjesë të vetes
që nuk ka nevojë për dëshmi.
E quajnë shpirt.
Por unë e quaj kujtesë pa kohë.
Se brenda nesh
ka diçka që nuk lind dhe nuk vdes,
që nuk lodhet nga pritja,
dhe nuk lëndohet nga harresa.
Është ajo që mbetet
kur gjithçka tjetër largohet.
Dhe ndoshta…
jeta nuk është ajo që ndërtojmë,
por ajo që na mbetet
kur gjithçka që menduam se jemi,
rrëzohet pa zhurmë.
Se në fund…
nuk është rëndësishme sa larg shkuam,
por sa thellë u kthyem në vetvete.
Dhe kur të vijë ai moment
që nuk ka më pyetje,
as frikë, as nevojë për të qenë dikush
atëherë do ta kuptojmë:
që nuk kemi qenë kurrë të humbur,
por vetëm…
të pa kthyer ende në shtëpi.
Vetëm kështu…
X.L. Mars 2026
Dort, wo die Stille einen Namen hat
Ich weiss nicht, ob ich lebe
oder von mir selbst erinnert werde,
wie ein Traum, der nicht weiss,
ob er der Nacht gehört, oder der Seele.
Denn es gibt Momente…
in denen der Mensch kein Mensch mehr ist,
sondern eine lebendige Frage,
die durch den eigenen Körper irrt.
Und ich war diese Frage.
Ich habe an die Türen meiner Gedanken geklopft, wie ein Fremder ohne Adresse,
habe nach Sinn gesucht in allem, was vergeht,
und erkannt:
Alles, was vergeht,
ist nur eine Art der Zeit,
uns den Verlust zu lehren.
Doch was ist Verlust?
Ist es das, was geht,
oder das, was bleibt,
ohne je verstanden worden zu sein?
Denn es gibt Menschen, die uns nahe sind,
und doch ferner
als die Sterne, die wir nie berühren.
Und es gibt Schmerzen, die nicht schreien,
sondern still in uns sitzen
wie schweigende Könige,
die keinen Thron verlangen,
nur unsere Annahme.
Ich habe mit meiner Stille gesprochen.
Sie gab mir keine Antworten,
aber sie lehrte mich,
nicht immer zu fragen.
Denn die Wahrheit
ist nicht immer Licht…
manchmal ist sie Dunkelheit,
die keine Angst mehr macht.
Und dort,
in dieser Dunkelheit,
beginnt der Mensch zu sehen.
Nicht mit den Augen,
sondern mit jenem Teil seiner selbst,
der keinen Beweis braucht.
Man nennt es Seele.
Doch ich nenne es
zeitlose Erinnerung.
Denn in uns
gibt es etwas, das weder geboren wird noch stirbt, das nicht müde wird vom Warten
und nicht verletzt wird vom Vergessen.
Es ist das, was bleibt,
wenn alles andere geht.
Und vielleicht…
ist das Leben nicht das, was wir aufbauen,
sondern das, was uns bleibt,
wenn alles, was wir zu sein glaubten,
lautlos zerfällt.
Denn am Ende…
ist es nicht wichtig,
wie weit wir gegangen sind,
sondern wie tief
wir zu uns selbst zurückgekehrt sind.
Und wenn jener Moment kommt,
in dem es keine Fragen mehr gibt,
keine Angst,
kein Bedürfnis, jemand zu sein,
dann werden wir verstehen:
dass wir niemals verloren waren,
sondern nur…
noch nicht nach Hause zurückgekehrt.
Nur so…
Mars, 2026
