Nga Angela Kosta, Itali
Për të gjitha: Nënat, Motrat, Gratë që nuk jetojnë më… për jetën e tyre të gjymtuar!
Për ato femra që vuajnë dhe mbijetojnë në heshtje!
Në gjysmëhijen e zymtë,
si qenie e huaj endet shpirti i saj,
gjakosur deri në mavijosje
thonj ngulur deri në dhembje.
Mbi petale vezulluese prehen lotët,
ushqejnë dhe shuajnë etjen e kalendulave
grimca shpërndarë, mijëra mendimesh.
Të pafuqishme,
përhumben…
muzgje perëndimesh mbijetese
në gjëmime jehonash,
pa rënkime, pa zë,
të tromaksura
përballë simfonive madhështore
të dirigjentit,
veshur me petkun
e princit të errësirës,
rrugëtimin e qëndrueshmërisë
me gjithë supremacinë e tij,
dirigjon.
Letizia e trëndafiltë
me sy të lodhur,
hedh tej
peshën e rëndë të shtyllave
të Tempullit të Kohës.
Gjunjëzohet burracaku,
para Gruas së Madhërishme,
e kurorëzuar me lotusë e lulëkuqe,
feniks mbi pemën e jetës,
folenë e pëllumbave të lirë, ruan.
Afërdita, stolisur me ngjyrat e ylberit,
në prehrin e saj,
gjurmë të shndritshme yjësish, mbart.
Grua e mrekullueshme,
përjetësisht,
mbi buzët e tua vetë jeta prehet
si premtim,
shpagim i së ardhmes.
