Nga Dashnim HEBIBI, Zvicër
Gjakoj për të vërtetën
jo atë që thuhet,
kur mendimi ndal frymën
dhe e dëgjon veten.
E bukura më vjen si enigmë:
ajo nuk është formë,
por mënyra se si syri
përkulet brenda shpirtit
dhe gjen aty një pasqyrë që s’e priste.
Ajri më thërret,
era më thyen,
sepse çdo element kërkon prej meje
t’ia pranoj misterin.
Ndoshta bota nuk shpjegohet,
veçse përjetohet.
Kur rri vetëm,
pyes kujtesën si një filozof të lodhur:
sa jam i sotshëm,
sa jam i nesërm,
dhe a ka një unë që i përfshin të dy?
Kujtesa hesht —
ndoshta përgjigjja nuk është kohore,
por qenie.
O vetja ime e trazuar,
ulu nën këtë pemë:
hija e saj nuk është strehë,
por mësim i përkohshmërisë.
Jeta më dha dhurata,
por jo fitoren —
sepse fitorja, mbase,
s’është një ngjitje,
por një kuptim i rënies.
Njeriu fiton
vetëm kur ndalon së kërkuari
përjashta,
dhe guxon të hyjë brenda vetes
si në një pyll pa hartë.
Atje humbja bëhet dritë,
pyetja bëhet rrugë,
dhe unë —
ndoshta më në fund —
bëhem i tëri i pranishëm.
Dhjetor, 2025
