Nga Dashnim HEBIBI, Zvicër
Ka njerëz që profesionin e tyre e kanë punë, por ka edhe të tillë që e kanë pjesë të shpirtit. Njëri prej tyre është padyshim gazetari i njohur nga Kumanova, Reshat Ibraimi, i cili një jetë të tërë ia kushtoi gazetarisë, duke kaluar nëpër periudha të vështira, sfida të shumta dhe momente të rëndësishme për kombin tonë. Me përkushtim, guxim, profesionalizëm dhe mbi të gjitha me modesti, ai arriti të lërë gjurmë të veçanta në gazetarinë shqiptare. I njohur si njëri ndër gazetarët e suksesshëm të kohës së tij, Reshat Ibraimi vazhdon të jetë aktiv edhe sot. Ai drejton agjencinë e lajmeve Open TV, me qendër në Maqedoninë e Veriut, duke dëshmuar se pasioni për gazetarinë nuk njeh moshë dhe as lodhje. Me të njëjtin përkushtim, ai vazhdon të afirmojë edhe sportistë të rinj, duke u dhënë hapësirë, zë dhe mundësi talenteve që meritojnë të njihen. Por kësaj radhe nuk do të ndalemi te karriera e tij e gjatë dhe te të bëmat profesionale, për të cilat ka shumëçka për të shkruar. Këtë herë, vëmendja jonë është te një udhëtim krejtësisht ndryshe, një udhëtim që prek shpirtin dhe zemrën.
Nga data 25 tetor deri më 4 nëntor, Reshat Ibraimi, së bashku me bashkëshorten e tij, ka ndërmarrë udhëtimin e veçantë drejt vendeve të shenjta, Mekës dhe Medinës, për të kryer Umren. Për këtë rrugëtim shpirtëror, ai ka zgjedhur agjencinë turistike Karadaku, me qendër në Maqedoninë e Veriut, e specializuar për organizimin e Umres dhe Haxhit, me pronar Dr. Muhamed Azizi. Një zgjedhje që, sipas përvojave të udhëtarëve, është shoqëruar me kënaqësi dhe përkujdesje të veçantë. Edhe Reshat Ibraimi ka shprehur mirënjohjen e tij për organizatorët dhe kujdesin që po tregojnë gjatë këtij udhëtimi, duke theksuar se një përkushtim i tillë nuk harrohet. Reshati dhe bashkëshortja e tij kanë marrë me vete jo vetëm dëshirat dhe lutjet personale, por edhe dashurinë për familjen, miqtë dhe njerëzit e tyre të dashur. Sepse në vende të tilla, ku zemra gjen qetësi dhe shpirti mbushet me besim, lutjet nuk janë vetëm për veten. Ato janë edhe për prindërit, fëmijët, familjen, miqtë dhe të gjithë ata që kanë lënë gjurmë në jetën tonë. Një mesazh i Reshatit nga Medina dhe Meka na la përshtypje të veçantë. Me atë modestinë që e karakterizon, ai na përshëndeti nga vendi i shenjtë, duke na bërë të ditur se në lutjet e tij do t’i kujtojë edhe miqtë. Një gjest i thjeshtë në dukje, por me një domethënie të madhe njerëzore. Të kujtosh dikë në lutjet e tua, sidomos nga një vend ku besimi dhe përkushtimi marrin kuptim të veçantë, është një shenjë e bukur dashurie dhe respekti. Ajo që e bën edhe më të veçantë këtë udhëtim është se Reshati, edhe larg vendlindjes, nuk mund t’i largohet profesionit të tij. Gazetaria është pjesë e pandashme e jetës së tij. Edhe nga Meka dhe Medina, ai vazhdon të ndajë me publikun pamje, emocione dhe atmosferën madhështore të vendeve të shenjta. Përmes kamerës dhe fjalës së tij, ai na afron me një realitet që shumëkush e ëndërron ta përjetojë. Interesant dhe shumë domethënës është edhe angazhimi i bashkëshortes së tij, e cila gjatë këtij udhëtimi merr prononcime nga gra shqiptare që po kryejnë Umren, duke i pyetur se si po e përjetojnë këtë rrugëtim shpirtëror. Kështu, ky udhëtim nuk mbetet vetëm një përvojë personale dhe familjare, por shndërrohet edhe në një dëshmi të bukur njerëzore, duke sjellë te familjarët dhe publiku emocionet e atyre që ndodhen në vendin e shenjtë.
Në këtë rrugëtim, Reshati bart me vete edhe kujtime e mall të veçantë familjar.
Ai është gjysh, bashkëshort, baba dhe bir. Ditë më parë ka përjetuar edhe dhimbjen e madhe të humbjes së babait, një plagë që i ka prekur thellë shpirtin. Në këto momente të jetës, largësia dhe kujtimet marrin një kuptim tjetër. Në vendin e shenjtë, ai lutet edhe për shpirtin e babait të tij të ndjerë, ashtu siç kujton me dashuri edhe nënën e tij të ndjerë. Sepse ka dhimbje që nuk shuhen, por njeriu gjen forcë t’i bartë përmes kujtimeve, dashurisë dhe lutjeve. Një nga mesazhet më domethënëse të tij është pikërisht kujtesa se jeta është e përkohshme dhe se një ditë të gjithë do të ndahemi nga kjo botë. Prandaj, sipas tij, njeriu duhet të jetojë me zemër të pastër, të mos mendojë keq për të tjerët dhe të mos u bëjë kurrë keq njerëzve. Këto fjalë marrin një peshë edhe më të madhe kur vijnë nga një njeri që ka kaluar shumë në jetë, që ka parë e përjetuar periudha të vështira dhe që sot, në një etapë tjetër të jetës, e vlerëson edhe më shumë paqen shpirtërore, familjen dhe mirësinë njerëzore.
Reshat Ibraimi mbetet një shembull frymëzimi edhe për gjeneratat e reja që synojnë të merren me gazetari, e veçanërisht me gazetari sportive.
Për të, gazetaria sportive nuk ka qenë thjesht profesion, por një pjesë e shpirtit. Përmes punës së tij, ai ka dëshmuar se gazetari i vërtetë nuk është vetëm ai që raporton lajmin, por edhe ai që hap dyer për të tjerët, që mbështet talentet dhe që i jep zë atyre që kanë nevojë të dëgjohen. Edhe ky udhëtim në vendet e shenjta është një shembull se njeriu duhet t’i kushtojë kohë jo vetëm profesionit, por edhe shpirtit, familjes dhe besimit. Reshati po na dëshmon se suksesi nuk matet vetëm me emrin që ke ndërtuar në shoqëri, por edhe me mirësinë që përcjell, me lutjet që bën për të tjerët dhe me gjurmët njerëzore që lë pas. Ne i urojmë Reshat Ibraimit dhe bashkëshortes së tij shëndet, mirëqenie dhe një Umre të pranuar.
Lusim Zotin që t’ua pranojë lutjet, t’ua lehtësojë dhimbjet, t’i mëshirojë prindërit e tyre të ndjerë dhe t’i kthejë shëndoshë e mirë pranë familjes.
Njëkohësisht, presim që pas kthimit nga ky udhëtim i veçantë, Reshati të vazhdojë kontributin e tij në gazetari, sepse publiku shqiptar ka ende nevojë për përvojën, zërin dhe profesionalizmin e tij. Dhe, mbi të gjitha, shpresojmë që ky udhëtim të jetë një kapitull i bukur shpirtëror në jetën e tij, e jo një lamtumirë ndaj profesionit që e ka dashur dhe i ka kushtuar një jetë të tërë. Reshat, Zoti ta pranoftë Umren, t’i pranoftë lutjet dhe të dhëntë shëndet e jetë të gjatë! Sepse njerëzit që kanë punuar me zemër për të tjerët meritojnë të kujtohen jo vetëm për atë që kanë bërë, por edhe për mirësinë që vazhdojnë të përcjellin. Në fund, rrugëtimi i Reshat Ibraimit drejt Mekës dhe Medinës na kujton se njeriu, sado i përkushtuar të jetë ndaj profesionit dhe sado gjurmë të lërë në jetën publike, ka gjithmonë nevojë për momente kur ndalet, kthehet nga vetja dhe dëgjon zërin e shpirtit. Pas një jete të mbushur me punë, sfida, suksese e sakrifica, ky udhëtim është më shumë se një Umre; është një udhëtim i besimit, i kujtimeve, i mallit dhe i lutjeve për njerëzit më të dashur.
Është edhe një dëshmi se dhimbja mund të bashkëjetojë me shpresën, se mungesa e prindërve mbetet përherë në zemër dhe se mirësia nuk humbet kurrë vlerën e saj. Urojmë që Reshati dhe bashkëshortja e tij të kthehen me zemra të qeta, shpirtra të mbushur me dritë dhe me lutje të pranuara. Zoti i mëshiroftë prindërit e tyre të ndjerë, ua ruajtë familjen dhe ua shpërbleftë çdo lutje! E nëse gazetaria është gjurma që Reshati lë në këtë botë, le të jetë besimi, dashuria dhe mirësia gjurma që e shoqëron në çdo hap të jetës. Sepse në fund, njeriun nuk e madhëron vetëm ajo që ka arritur, por mbi të gjitha zemra me të cilën ka jetuar dhe e mira që ka lënë pas.
