Nga Dashnim HEBIBI
Ai i bëri dritë babait kur sytë nuk shihnin më
Ka lajme që i lexon dhe vazhdon më tej. Ka edhe të tilla që të ndalin për një çast, të bëjnë të heshtësh dhe të mendosh për jetën, për prindërit, për dashurinë dhe për ditën kur të gjithë, herët a vonë, duhet të përballemi me ndarjen. Sot ishte një nga ato ditë.
Në orët e mëngjesit, një postim i Reshat Ibrahimit në rrjetet sociale solli një lajm të rëndë:
“LAMTUMIRË, BABAI IM…”
Me këto fjalë, Reshati njoftoi familjarët, miqtë, kolegët dhe dashamirësit se babai i tij i dashur, në moshën 88-vjeçare, u nda nga jeta. Një fjali me plot mall. Por pas saj fshihet një dhimbje e pafund. Sepse kur shkruan “babai im”, nuk shkruan vetëm për një njeri që ka ndërruar jetë. Shkruan për njeriun që të ka mbajtur për dore kur ishe fëmijë. Për njeriun që të ka mësuar të ecësh. Për zërin që e ke dëgjuar gjatë gjithë jetës. Për shtëpinë, për kujtimet, për këshillat, për qortimet, për buzëqeshjet dhe për ato mijëra çaste të zakonshme që vetëm pasi prindi largohet e kupton se sa të shtrenjta kanë qenë. Dhe për Reshat Ibrahimin, babai i tij nuk ishte thjesht babai. Ishte shoku i tij. Ishte njeriu që e kishte pranë në çdo moment. Ishte ai që e kërkonte, me të cilin bisedonte, me të cilin ndante shqetësimet dhe ditët e zakonshme të jetës. Lidhja e tyre ishte nga ato lidhje që nuk kanë nevojë për shumë fjalë, sepse kuptohen në një shikim, në një telefonatë, në një prani. Ata ishin shumë më tepër se baba e djalë. Ishin shokë. Dhe ndoshta pikërisht kjo e bën edhe më të dhimbshme ndarjen e sotme. Sepse mungesa nuk do të jetë vetëm mungesa e babait. Do të jetë mungesa e një njeriu që ishte pjesë e çdo dite të Reshatit.
Në njoftimin e tij, Reshati shkroi:
“Me dhimbje të madhe njoftojmë familjarët, miqtë dhe dashamirët se sot, e hënë, 7 shtator 2026, u nda nga jeta babai ynë i dashur, në moshën 88-vjeçare.”
Pastaj njoftoi edhe kohën e varrimit:
“Varrimi do të bëhet sot, pas namazit të akshamit, në ora 19:13 minuta.”
Por më shumë se një njoftim mortor, fjalët e tij janë dëshmi e një dhimbjeje që vështirë se mund të përshkruhet.
“Në këtë ditë të rëndë, zemrat tona janë të thyera nga dhimbja. Babi ynë ishte shtylla e familjes dhe do të mbetet përgjithmonë në zemrat dhe kujtimet tona.”
Shtylla e familjes. Sa shumë kuptim ka kjo fjalë kur flitet për një baba. Sepse babai është shpesh ai që nuk kërkon shumë për vete. Është ai që hesht për dhimbjet e tij, që punon, sakrifikon, mban familjen, këshillon, fal dhe qëndron në këmbë edhe kur brenda vetes është i lodhur. Babai i Reshatit ishte një burrë i tillë. I qetë. I urtë. Atdhetar. Bamirës. I dashur. Një njeri që gjatë gjithë jetës së tij e kishte qetësinë si pjesë të karakterit. Një njeri që nuk kishte nevojë të fliste shumë për t’u respektuar. Respekti vinte nga mënyra e tij e jetesës, nga sjellja, nga familja dhe nga njerëzit që e rrethonin. Sot, ai u nda nga jeta. Por ajo qetësi, ajo urtësi dhe ajo dashuri mbeten në familjen e tij. Vitet e fundit ishin më të vështira. Shëndeti nuk e ndihmonte më si dikur. Mosha kishte bërë të vetën. Edhe sytë i ishin dobësuar shumë. Por pikërisht në ato ditë kur prindi ka më shumë nevojë për fëmijën, Reshati ishte aty. Jo vetëm me fjalë. Me praninë e tij. Me durimin e tij. Me dashurinë e tij. Bashkë me bashkëshorten e tij, i qëndruan pranë ditë e natë. Kur kishte nevojë për diçka, ata ishin aty. Kur kishte dhimbje, ishin aty. Kur kishte nevojë të fliste, e dëgjonin. Kur kishte nevojë për shoqëri, nuk e linin vetëm. Dhe kur sytë e tij nuk shihnin më si dikur, Reshati përpiqej t’i bënte dritë. Edhe natën. I rrinte pranë. Bisedonte me të. Ia freskonte zemrën. Ndoshta këto janë ato gjëra të vogla që nga jashtë duken të zakonshme, por për një prind në ditët e fundit të jetës janë gjithçka. Një zë pranë. Një dorë. Një fytyrë e njohur. Një djalë. Dhe babai i Reshatit e pati djalin e tij pranë. Deri në fund. Ka shumë mënyra për ta dashur një prind. Mund t’i blesh dhurata. Mund t’i thuash fjalë të bukura. Mund ta kujtosh në ditëlindje. Por dashuria më e madhe është të jesh aty kur ai nuk mund të jetë më i fortë. Të jesh aty kur nuk sheh mirë. Të jesh aty kur nuk ecën mirë. Të jesh aty kur ka frikë. Të jesh aty kur ka nevojë të flasë. Të jesh aty edhe kur të njëjtat fjalë përsëriten disa herë. Të jesh aty kur netët bëhen të gjata. Dhe Reshati ishte aty. Kjo është një nga gjërat më të bukura që mund të thuhet për një djalë në ditën kur përcjell babanë e tij për në banesën e fundit. Ai nuk u lodh. Nuk u largua. Nuk e la vetëm.
Ia ktheu babait një pjesë të vogël të asaj dashurie që babai ia kishte dhënë gjatë gjithë jetës. Sot, në orën 19:13, familja do ta përcjellë atë për në banesën e fundit. Do të ketë njerëz. Do të ketë lot. Do të ketë duar që shtrëngojnë duart e familjarëve. Do të ketë përqafime. Do të ketë heshtje. Por mbi të gjitha do të jetë një moment kur një djalë do t’i thotë lamtumirë babait të tij. Një lamtumirë që askush nuk dëshiron ta thotë. Një lamtumirë që vjen gjithmonë shumë shpejt, edhe kur prindi ka jetuar 88 vjet. Sepse për fëmijën, babai nuk është kurrë “88 vjeç”. Për fëmijën, babai është gjithmonë babai. Dhe mungesa e tij nuk matet me vite. Matet me boshllëkun që mbetet në shtëpi. Me karrigen ku nuk do të ulet më. Me telefonin që nuk do të bjerë më me zërin e tij. Me bisedat që do të mungojnë. Me një derë që do të hapet dhe ai nuk do të jetë më aty. Në një moment të tillë, ndoshta duhet të ndalemi të gjithë. Të mendojmë për prindërit tanë. T’i telefonojmë. T’i vizitojmë. T’u ulemi pranë. T’i dëgjojmë edhe kur e kemi dëgjuar të njëjtën histori dhjetë herë. Sepse një ditë ajo histori nuk do të tregohet më. Një ditë telefoni nuk do të bjerë më. Një ditë do të kërkojmë atë zë dhe do të kuptojmë se ai ka mbetur vetëm në kujtime. Jeta është kështu.
Erdhëm në këtë botë dhe një ditë do të ndahemi prej saj.
Askush nuk mund ta shmangë këtë rrugë. Por ne mund të zgjedhim se çfarë do të lëmë pas. Babai i Reshat Ibrahimit la pas një familje të madhe. La pas dashuri. La kujtime. La respekt. Dhe la një shembull të mirë. Ndërsa Reshati, me mënyrën se si i qëndroi pranë, la një tjetër mësim: se prindi duhet respektuar jo vetëm kur është i fortë, por sidomos atëherë kur bëhet ka nevoj për ndihmë. Por kur ka nevojë për ne çdo minutë. Sot, dhimbja është e madhe. Dhe ndoshta nuk ka fjalë që mund ta lehtësojnë. Por ka një ngushëllim. Babai i Reshatit nuk e kaloi fundin e jetës i vetëm. Ai e kishte pranë të birin. E kishte pranë familjen. Dhe kur sytë iu dobësuan, kishte pranë dikë që i bënte dritë. Kur zemra kishte nevojë për fjalë, kishte dikë që i fliste. Kur kishte nevojë për shoqëri, kishte të birin pranë. Dhe ndoshta kjo është një nga dhuratat më të mëdha që një njeri mund ta marrë në fund të jetës. Të largohet duke e ditur se nuk ishte vetëm.
Në emër të redaksisë dhe në emrin tim personal, i shprehim ngushëllimet më të sinqerta mikut dhe kolegut tonë, Reshat Ibrahimit nga Kumanova dhe gjithë familjes Ibrahimi. Në këto çaste të rënda, lutemi që Allahu ta mëshirojë të ndjerin, t’ia falë mëkatet, t’ia ndriçojë varrin dhe ta shpërblejë me Xhenetin Firdeus.
Lutemi që shpirti i tij të pushojë në paqe dhe një ditë, dashtë Zoti, të takohemi sërish në përjetësi.
Sot Reshati i thotë:
“Lamtumirë, babai im…”
Por një baba i dashur nuk largohet kurrë plotësisht. Ai mbetet në zërin e djalit. Në kujtimet e familjes. Në rrëfimet e fëmijëve dhe nipërve. Në çdo këshillë që ka lënë pas. Në çdo të mirë që ka bërë. Dhe mbi të gjitha, mbetet në zemrën e atij djali që nuk e la vetëm deri në frymën e fundit. I përjetshëm qoftë kujtimi për babain e Reshat Ibrahimit. Të Allahut jemi dhe tek Ai do të kthehemi.
Ndoshta kjo është edhe porosia më e madhe e kësaj dhimbjeje për të gjithë ne: t’i duam prindërit sa i kemi, t’u rrimë pranë sa mundemi dhe të mos presim ditën e lamtumirës për t’u thënë se sa shumë i duam.
Sepse një ditë të gjithë do të ndahemi. Por kur ajo ditë të vijë, le të kemi të paktën ngushëllimin se kemi qenë aty. Se kemi dashur. Se kemi dhënë. Se nuk kemi kursyer kohën, fjalët dhe përqafimet.
