Nga Nijazi Halili
U ktheva në Kosovë nga Gjeneva me shumë kujtime, takime dhe përvoja të veçanta, por edhe me një dhimbje që nuk është e lehtë të përshkruhet me fjalë.
Atje ku pata mundësinë të flas për paqen, bashkëpunimin, dijen dhe miqësinë ndërmjet popujve, mendimet e mia u kthyen te Kosova dhe te lajmi i rëndë nga Haga.
Më 16 shtator 2026, Dhomat e Specializuara të Kosovës shpallën aktgjykimin e shkallës së parë në çështjen kundër Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit. Ky zhvillim preku thellë shumë qytetarë të Kosovës dhe hapi përsëri një kapitull të dhimbshëm të kujtesës sonë të afërt.
Unë besoj te drejtësia. Por drejtësia duhet të jetë e drejtë, duhet të jetë e mbështetur në prova, në ligj dhe në standarde të barabarta. Duhet të jetë e paanshme dhe të mos njohë as privilegje, as paragjykime. Çdo njeri ka të drejtën e një procesi të drejtë dhe çdo viktimë ka të drejtën që dhimbja e saj të dëgjohet.
Kosova nuk duhet të ketë frikë nga e vërteta. E vërteta nuk e dobëson një shoqëri; e forcon atë. Drejtësia nuk duhet të kërkohet me urrejtje, por me dinjitet, me argumente dhe me besim në ligj.
Pas kthimit tim në Kosovë, mbetet një pyetje që më shoqëron,
A mund të ketë drejtësi të plotë pa u dëgjuar çdo e vërtetë dhe pa u peshuar çdo provë me të njëjtin standard?
Këtë pyetje ia besoj kohës, drejtësisë dhe ndërgjegjes njerëzore.
U ktheva nga Zvicra me zemër të thyer, por jo pa shpresë.
Sepse besoj se një ditë e vërteta, drejtësia dhe dinjiteti do të ecin së bashku.
Me zemër të thyer.
