Nga Bajram Ibrahimaj, Luzern
N’pazar herët pa zbardhë drita
del nji fëmi me rroba të grisura
karrocën shtyn me duar t’vogla
për nji kafshatë për nanën e motra.
O Zot, mos i lër fëmijët n’këtë hall
jepu shkollë, dritë e jepu një fjalë
le t’kenë lodra, libra e gëzim
jo karrocë pazari e barrë mbi shpin.
Mbramja bjen pazari zbrazet
karrocën shtyn niset për n’shtëpi
djali lodhun ngadal largohet
po n’shpirt t’vet kurrë nuk dorzohet.
O ju njerëz që jeni n’pazar
mos shihni veç mall e pare
Shihni fëminë mbas karrocës
se ai lyp bukë sa për idare .
Fëmija duhet me lujtë e këndu
me shku n’shkollë me u gëzu
jo me shty karrocën n’pazar
por me shokë, bashk me dal.
Karroca ecën rrota kërcet
fëmijëria e tij një jet e shkret
rritet i varfur se jetim ka mbet
dhimbje e trishtim na qenka kjo jet.
Se fëmija asht për lojë e për shkollë
Për buzëqeshje, e jo për barrë në dorë
karroca e pazarit të mbetet veç kujtim
Jo rruga e jetës për nji fëmijë jetim.
S’po kërkoj luks, as jetë në pasuni
veç bukën e gojës për familjen në shtëpi
Me karrocë në pazar, me mund e me lot
fëmijërinë ma vodhi skamja në këtë botë.
09.10.2026
Lucern-Ch ( Foto nga autori )
