Nga Dashnim HEBIBI
E gjeta edhe sot…
Jo në rrugë,
jo në ëndërr,
por mbi një copë gazete
që koha e kishte rrudhur
si një dorë plakur
nga pritja.
E gjeta aty,
mes fjalëve që kishin harruar
pse ishin shkruar,
mes titujve të zverdhur
dhe një bardhësie
që ngjante me pendimin.
Dhe çuditërisht,
emri yt ishte ende i gjallë.
Nuk e di
nëse të kërkova unë
apo kujtesa më gjeti mua.
Ti nuk the asgjë.
Por duart e tua
ende më rrinë në kujtesë,
të bardha si drita
që bie mbi ujë në mëngjes.
Flokët e tu
kishin ngjyrën e hënës së plotë,
ndërsa sytë…
Ah, sytë e tu!
Dy qershi të pjekura
ku fshiheshin stinë të tëra,
pranvera që nuk erdhën,
vjeshta që nuk iku,
dhe një dimër
që nuk guxoi të binte.
Për një çast
titujt e gazetës u grindën
se cili do ta mbante emrin tënd.
Ndërsa unë,
zbathur mbi bardhësinë e letrës,
i lashë vargjet të vraponin
drejt teje.
Por kujtesa
u përplas me kohën.
Dhe koha,
si gjithmonë,
bëri sikur nuk më njohu.
Kafshoje buzën,
nëse do.
Mos e fsheh dridhjen.
Në ballkonin e zemrës
vjeshta ka varur perdet
dhe gjethet bien
pa bërë zhurmë.
Ndoshta sepse
edhe dhimbja e vërtetë
mëson të ecë në majë të gishtave.
Hidhe letrën,
nëse do.
Shtrydhe lapsin
derisa të dalë
edhe pika e fundit e dritës.
Pastaj thuaj:
Dua diell. Dua ajër mali. Dua erën që vjen nga larg. Dua një lumë që nuk di të kthehet pas.
Dua një barkë të vjetër,
një mbrëmje të gjatë
dhe një ujë të qetë
ku hëna të mos ketë frikë
të shohë fytyrën e vet.
Dua të jem aty me ty,
në skajin e një lumi,
ku karkalecat i këndojnë mbrëmjes
dhe era ta ledhatojë ujin
si nëna flokët e fëmijës.
Ti do të heshtësh.
Unë do të hesht.
Dhe lumi do të flasë për ne.
Sytë e tu
do të mbledhin yje
nga kaltërsia e natës,
ndërsa buzët
do të mbajnë pezull
një fjalë
që nuk guxon të lindë.
Mos e thuaj.
Disa dashuri
vdesin sapo marrin emër.
Lëri të jetojnë
në heshtje.
Edhe pak…
Pastaj gjethet do të shkëputen nga lisi,
njëra pas tjetrës,
si letra të një libri
që koha e ka harruar hapur.
Dhe gjoksi do ta ndiejë
spërkatjen e ujit të ëmbël të liqenit.
Do të ndiejmë atë qetësi
që vjen vetëm atëherë
kur dikë e mendon aq thellë,
sa nuk ke më nevojë
ta thërrasësh.
Shiko kodrat.
Shiko dritën.
Pastaj shiko veten.
Në vetminë tënde
do të trokasë kujtesa.
Ngadalë.
Pa zhurmë.
Dhe do të të thotë:
Je e bukur.
Jo sepse të sheh bota.
Por sepse drita
ka zgjedhur të banojë
në ballin tënd.
Dhe unë do të të puth
aq lehtë,
sa nata të mos zgjohet,
aq butë
sa hëna të mos e humbë rrugën.
Do ta presim agimin bashkë.
Pa premtime.
Pa betime.
Vetëm ti,
unë,
uji,
hëna
dhe një heshtje
që di gjithçka.
Pastaj do të vijë mëngjesi.
Dhe ndoshta
ti do të largohesh.
Ndoshta edhe unë.
Por diçka do të mbetet.
Një varkë që lëkundet
majtas e djathtas.
Një hënë e plotë
mbi sipërfaqen e ujit.
Një yll
që nuk pranoi të binte.
Dhe një copë gazetë
që nuk kishte më vend
për gjithë këtë dashuri.
Më fal…
Vargjet dolën përtej letrës.
Dolën në rrugë,
u ulën mbi ujë,
u ngjitën te hëna
dhe morën me vete
atë që nuk arrita të të them.
Unë do t’i numëroj yjet.
Pastaj do të lahem
me ngjyrën e ujit
dhe do ta lë rrjedhën
të më çojë ku të dojë.
Vetëm ti…
Mbylli sytë.
Dëgjo zemrën.
Hesht, o krua…
Hesht edhe ti, hënë…
Mos bëni zë, o yje.
Lëreni të kalojë
kjo ëndërr e artë.
Sepse disa dashuri
nuk shkruhen në libra.
Nuk ruhen në fotografi.
Nuk mbahen në duar.
Ato mbeten
aty ku koha nuk mund t’i prekë:
mbi një copë gazete, n
ë një varg të papërfunduar,
në një natë me hënë,
dhe në zemrën e dikujt
që edhe pas kaq kohe të gjen përsëri…
E gjeta edhe sot.
