Prof. Dr. Xhavit LIPAJ, Zvicër
Ka momente kur politika pushon së qeni debat idesh dhe shndërrohet në teatër interesi; kur fjala publike nuk synon më të ndërtojë përgjegjësi, por të prodhojë emocion të dirigjuar për përfitim personal. Pikërisht aty nis deformimi moral i hapësirës publike.
Një nga format më të rënda të këtij deformimi është përdorimi i pafajësisë së fëmijës si mjet propagande. Kur zëri i një fëmije vendoset në shërbim të imazhit të një të rrituri politik, nuk kemi më komunikim, kemi instrumentalizim. Dhe instrumentalizimi i pafajësisë mbetet një prej shenjave më të qarta të varfërisë etike në jetën publike.
Fëmija nuk është dekor politik. Nuk është skenografi emocionale. Nuk është mekanizëm për të zbutur kritikën, as mburojë për të legjitimuar ambicien personale. Kur një figurë publike zgjedh ta përdorë atë simbolikë për përfitim të vetin, kufiri mes përfaqësimit dhe manipulimit moral thyhet.
Pyetja që lind natyrshëm është e thjeshtë, por e rëndë:
Ku mbetet njeriu kur pushteti bëhet më i rëndësishëm se ndërgjegjja?
Çfarë mbetet nga integriteti kur emocionet e qytetarëve trajtohen si instrumente për t’u aktivizuar sipas nevojës së momentit?
Se njerëzit mund të falin gabime politike. Mund të durojnë mosmarrëveshje. Mund të pranojnë edhe dështime. Por ajo që vështirë falet është përdorimi i ndjenjës së pastër njerëzore si mjet kalkulimi.
Në thelb, ky nuk është më vetëm problem politik. Është problem moral. Problem i raportit mes pushtetit dhe ndërgjegjes. Mes figurës publike dhe përgjegjësisë njerëzore.
Kur politika fillon të kërkojë legjitimitet duke marrë hua pafajësinë e atyre që nuk e kuptojnë lojën e pushtetit, atëherë nuk kemi më lidership, kemi krizë etike të maskuar si afërsi me popullin.
Historia publike nuk i mban mend gjatë sloganet. As duartrokitjet e organizuara. As skenat e kuruara për kamerë.
Por i mban mend momentet kur dikush e kalon kufirin.
Dhe kufiri më i rëndë është ai ku interesi personal ndërtohet mbi emocionin e sinqertë të njerëzve dhe mbi pafajësinë e një fëmije.
Turpi publik nuk lind nga kritika. Turpi lind atëherë kur njeriu e sheh veten në pasqyrë dhe nuk arrin më të dallojë nëse po i shërben popullit, apo vetëm vetes.
Vetëm kështu …
