/ Nga PhD. Xhavit LIPAJ, Zvicër/
Në çdo frymë të butë që përshkon pemët,
më duket se dëgjoj fjalët që nuk i thashë kurrë.
Ato janë fjalët që ruajta për vete,
të mbështjella në heshtje dhe të fshehura në gjoks.
Era frynte gjithmonë për t’i marrë, për t’i çuar larg,
por ato mbetën aty,
të fiksuara në ajër,
si një shenjë e asaj që duhej të ishte thënë.
Në çdo degë që tundet ngadalë,
shoh peshën e atyre fjalëve,
si hije të paqarta që nuk
u kapën kurrë nga koha.
Ato janë aty, mes gjethesh, mes rënies dhe ngritjes së erës,
duke pritur që një ditë të flasin
më fort se çdo fjalë e thënë.
Por ndoshta, nuk kanë nevojë të flasin, fjalët që ruajmë përbrenda.
Janë më të fuqishme se çdo frymë që i merr.
Unë ec përmes këtij pylli të heshtur,
ku çdo pemë ka një kujtim,
një mendim të pathënë.
Era mund të marrë fjalët e të tjerëve,
por fjalët e mia, ato që nuk u shprehën kurrë,
mbeten si gurë në tokën e shpirtit tim,
të palëvizshme, të përjetshme, dhe të qarta.
