Nga PhD. Dashnim HEBIBI
Situatë e tmerrshme po përjeton shteti amë, Shqipëria! Pamjet që po vijnë nga Tirana janë tronditëse, të dhimbshme dhe të rënda për çdo shqiptar, kudo që jeton. Është e vështirë të qëndrosh i qetë kur sheh të rinjtë që përballen me dhunë, kur sheh vajza në mes të përplasjeve dhe kur fjala e lirë duket sikur po përballet me forcën në vend që të dëgjohet.
Rinia po shkelet, zëri i saj po sfidohet dhe e ardhmja e vendit po vihet përballë pamjeve që askush nuk do të dëshironte t’i shihte në Shqipëri!
Ku kemi parë një skenë të tillë, ku policia, e cila duhet të garantojë rendin dhe sigurinë, përfshihet në pamje kaq të rënda përballjeje? Pamjet e policëve me maska, hedhja e gurëve dhe dhuna në rrugë krijojnë një atmosferë frike e pasigurie. Nëse policë apo protestues përdorin gurë dhe mjete të tjera për të sulmuar, kjo duhet të hetohet dhe të sqarohet me fakte. Por asnjë rrethanë nuk mund të shërbejë si justifikim për dhunë të paligjshme ndaj qytetarëve.
Ku është përgjegjësia e shtetit? Ku është detyrimi për të qetësuar situatën dhe për të mbrojtur rininë?
Shteti duhet të jetë i pari që arsyetohet, që reflekton dhe që vepron me përgjegjësi. Kur tensionet rriten, institucionet nuk duhet t’i hedhin benzinë zjarrit, por të gjejnë rrugën e dialogut, të vetëpërmbajtjes dhe të zgjidhjes paqësore. Qeveria duhet t’u japë përgjigje qytetarëve, të sqarojë veprimet e forcave të rendit dhe të garantojë që çdo rast i mundshëm i përdorimit të tepruar të forcës të hetohet në mënyrë të pavarur. Nuk mjafton të kërkohet qetësi nga qytetarët. Qetësia duhet të fillojë edhe nga institucionet. Nuk mund të kërkohet respekt për ligjin pa dhënë shembullin e respektimit të tij. Uniforma e policisë duhet të përfaqësojë sigurinë, ligjin dhe mbrojtjen e jetës, jo frikën. Policia duhet të jetë në shërbim të qytetarit, ndërsa fjala e lirë duhet të mbrohet edhe kur kritikon pushtetin. Dhe kur në mesin e protestuesve ka vajza e të rinj që kërkojnë të shprehin pakënaqësinë e tyre, përgjegjësia për të shmangur lëndimet dhe përshkallëzimin bëhet edhe më e madhe. Asnjë i ri nuk duhet të ndihet i pambrojtur në vendin e vet. Asnjë prind nuk duhet të jetojë me frikën se fëmija i tij mund të kthehet nga një protestë me plagë në trup e në shpirt.
Deri kur kjo gjendje? Deri kur do të përballet rinia me skena të tilla? A po kuptohet se Shqipëria nuk mund të ndërtohet duke e frikësuar brezin që duhet ta çojë përpara?
Shqipëria nuk është pronë e një partie, e një qeverie apo e një pushteti të përkohshëm. Shqipëria është e qytetarëve të saj. Pushtetet vijnë e shkojnë, por plagët që lë dhuna në shoqëri mund të zgjasin me vite. Prandaj, përgjegjësia politike dhe institucionale kërkon më shumë se deklarata: kërkon transparencë, llogaridhënie dhe veprime konkrete për ta qetësuar situatën. Këto nuk janë filma horrorë. Janë pamje që tronditin ndërgjegjen e një kombi. Janë pamje që i shohim me dhimbje nga Zvicra, nga Evropa e nga çdo cep ku jetojnë shqiptarët. Ne, mërgimtarët, e kemi Shqipërinë në zemër. Ajo është shteti amë, rrënja jonë dhe shpresa e brezave që vijnë. Prandaj, kur ajo lëndohet, dhimbja ndihet edhe përtej kufijve. Sot nuk ka nevojë për më shumë urrejtje, as për më shumë përplasje. Ka nevojë për përgjegjësi, për dialog dhe për respekt të ndërsjellë. Qeveria duhet ta dëgjojë rininë, institucionet duhet të veprojnë me maturi dhe policia duhet të garantojë sigurinë e të gjithëve. Çdo shkelje e ligjit duhet të trajtohet me drejtësi, pavarësisht se kush e kryen. Zemra më dhemb për Shqipërinë. Më dhemb për rininë që kërkon të ardhme, për prindërit që shqetësohen dhe për një popull që meriton të jetojë me dinjitet, liri e siguri.
ZOT, BEKOJE SHQIPËRINË!
Bekoje rininë shqiptare, mbroje të ardhmen e shtetit amë dhe jepu urtësi atyre që kanë përgjegjësinë të qeverisin e të ruajnë rendin. Shqipëria ka nevojë për paqe, drejtësi dhe institucione që i shërbejnë popullit.
SHQIPËRIA ËSHTË MË E MADHE SE ÇDO PUSHTET! RINIA NUK ËSHTË ARMlKU I SHTETIT — AJO ËSHTË E ARDHMJA E TIJ!
