Përgatiti Dashnim HEBIBI
Nga skena e mërgimit te brezi i ri: një rrëfim për dashurinë ndaj gjuhës, traditës dhe atdheut
Në mesin e shumë grave shqiptare që jetojnë e veprojnë në mërgim, ka nga ato që nuk e kanë parë kurrë largimin nga atdheu si shkëputje prej rrënjëve. Përkundrazi, e kanë kthyer jetën në diasporë në një mision për ta ruajtur e përcjellë atë që na bën shqiptarë: gjuhën, kulturën, traditat, këngën, vallet dhe dashurinë për vendlindjen. Një prej tyre është Marigona Zenel Kadriu, me prejardhje nga Medvegja, e cila jeton dhe vepron me familjen e saj në pjesën frankofone të Zvicrës. E rritur mes aktiviteteve kulturore dhe skenës shqiptare, Marigona ka qenë dhe vazhdon të jetë pjesë e SH.K.A. “Medvegja” në Zvicër, duke dëshmuar ndër vite se lidhja me vendlindjen nuk matet me kilometra, por me dashurinë dhe përkushtimin që njeriu mban në zemër. Ajo është bijë e veprimtarit të njohur Zenel Neziri, njëherësh kryetar i Shoqatës Humanitare “Medvegja” në Zvicër. Në një familje ku fjala atdhe, Medvegjë, kulturë dhe humanizëm kanë qenë pjesë e përditshmërisë, nuk është e rastësishme që edhe Marigona, vëllau i saj Samiri, bashkëshorti Bashkimi, kusheri e kusherina e kanë vazhduar këtë rrugëtim.
Foto: Marigona me familjen e saj në Zvicër, babai, nëna, bashkëshorti, vëllau, kunata, mbesa dhe fëmijët e saj duke e ruajtur traditat tona kombëtare
Por historia e saj merr një bukuri edhe më të veçantë tani që ajo vetë është bërë nënë.
Nga një brez në tjetrin, skena shqiptare vazhdon të jetojë.
Bijat e Marigonës dhe bashkëshortin Bashkim Kadriu, poashtu një veprimtarë dhe pjesë e pandashme e Shoqatës Humanitare “Medvegja” tashmë janë bërë pjesë e skenës, duke e ruajtur dhe trashëguar gjuhën shqipe, kulturën dhe traditat tona kombëtare. Kështu, ajo që dikur ishte përpjekje e prindërve të tyre për të mos e humbur identitetin në mërgim, sot po bëhet pjesë e natyrshme e jetës së brezit të ri. Është pikërisht kjo pamje që na emocionon: nëna shqiptare e gjeneratës së parë, të dytë e tashmë edhe të tretë, që nuk ndalet së punuari për të mirën e atdheut dhe për ruajtjen e identitetit kombëtar. Sot, Marigona ka ndarë një shkrim shumë emocional kushtuar bijave të saj, me rastin e fillimit të vitit të ri shkollor. Në fjalët e saj ndihet dashuria e një nëne, por edhe krenaria e një gruaje që e di se vajzat e saj po rriten dhe po ndërtojnë rrugën e tyre.
Ajo u shkruan bijave se do të jetë gjithmonë aty për t’i dëgjuar, për t’i inkurajuar, për t’i qetësuar dhe për të besuar tek to edhe atëherë kur ato mund të dyshojnë në veten e tyre. I këshillon të mos kenë frikë nga gabimet, të guxojnë të ëndërrojnë dhe të jenë vetvetja. Por përtej mesazhit të bukur të një nëne, ky shkrim përcjell edhe një mesazh më të madh: fëmijët tanë janë vazhdimësia jonë. Nëse ne ua mësojmë gjuhën, ata do ta flasin. Nëse ua tregojmë traditat, ata do t’i ruajnë. Nëse i çojmë në skenë, ata do ta mbajnë gjallë atë skenë. Dhe nëse u mësojmë të mos harrojnë prej nga vijnë, atëherë edhe larg atdheut, rrënjët shqiptare do të vazhdojnë të jenë të forta. Kjo është edhe bukuria e rrugëtimit të Marigonës: ajo vetë u rrit në skenën shqiptare, ndërsa sot sheh bijat e saj duke hedhur hapat e tyre në të njëjtën rrugë. Nga nëna te bijat, nga një brez te tjetri, trashëgimia vazhdon. Dhe ndoshta nuk ka krenari më të madhe për një prind shqiptar në mërgim sesa ta shohë fëmijën e vet duke e shqiptuar bukur gjuhën e të parëve, duke kënduar një këngë shqipe, duke veshur kostumin kombëtar apo duke dalë në skenë me krenarinë e të qenit shqiptar. Prandaj, rrëfimi i Marigonës nuk është vetëm një histori familjare. Është një shembull i bukur i asaj që po ndodh në shumë familje shqiptare në diasporë: nënat shqiptare po rrisin breza që nuk e harrojnë atdheun. Medvegja, vendlindja e të parëve të saj, jeton në këtë kujtesë, në këtë përkushtim dhe në këtë trashëgimi që po kalon te brezat e rinj. Fjalët e Marigonës për bijat e saj përfundojnë me një nga ato shprehje që mbeten gjatë në zemrën e një nëne: ato do të jenë gjithmonë kapitulli i saj më i bukur.
Dhe ne mund ta shtojmë: bijat e saj janë edhe një kapitull i bukur i vazhdimësisë shqiptare në mërgim.
Sepse atdheu nuk është vetëm toka ku kemi lindur. Atdheu është edhe gjuha që flasim, kënga që këndojmë, tradita që ruajmë dhe ajo që ua mësojmë fëmijëve tanë. Për këtë arsye, Marigona Zenel Kadriu dhe familje të tilla shqiptare meritojnë respekt e mirënjohje. Sepse, larg vendlindjes, ato po bëjnë atë që shpesh është misioni më i madh: po rrisin breza që dinë kush janë dhe nga vijnë.
Medvegja është në zemër.
Shqiptaria është në gjak.
Dhe kur ajo trashëgohet nga nëna te bijat, rrënjët nuk thahen kurrë.
