helveticALforum.ch
Një rrëfim me shumë emocione i Sahit Mujës për nënën e tij, gruan e pathyeshme që u bë shtylla e familjes
Nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës vjen një rrëfim i mbushur me dashuri, mirënjohje dhe emocion. Filantropi i mirënjohur Sahit Muja, i cili jeton dhe vepron në SHBA, ka shkruar një tekst me mall, me copa shpirti, kushtuar nënës së tij – një gruaje që për të dhe për gjithë familjen është shumë më tepër se një nënë. Në këtë dedikim, Sahit Muja sjell para nesh portretin e një nëne të pathyeshme, një gruaje qëndrestare dhe një zemre të madhe, e cila përballoi kohët më të vështira dhe, nën regjimin brutal komunist, rriti nëntë fëmijë me forcë, dinjitet, besim dhe një dashuri që nuk u mposht kurrë.
Ky nuk është thjesht një shkrim për një nënë. Është një homazh për një jetë të tërë sakrifice, dashurie dhe qëndrese.
Nana ime është një nga ato gra të rralla që nuk përshkruhen thjesht me fjalë
Një nënë e pathyeshme, një grua qëndrestare, një zemër e madhe që përballoi kohët më të vështira dhe, nën regjimin brutal komunist, rriti nëntë fëmijë me forcë, dinjitet, besim dhe një dashuri që nuk u mposht kurrë. Ajo është mbesë e Heroit Kombëtar Haxhi Zeka Byberi dhe në gjakun e saj duket se ka trashëguar atë qëndresë të rrallë të Tropojës që nuk përkulet përballë vështirësive. Por madhështia e saj nuk qëndron vetëm në prejardhjen e saj; qëndron në mënyrën se si ajo e ka jetuar çdo ditë të jetës së saj.
Sepse disa gra nuk trashëgojnë vetëm një histori – ato bëhen vetë histori.
Sot, ajo vazhdon të jetë një nënë e madhe, gjyshe dhe stërgjyshe, një burim i pafund dashurie për brezat që e rrethojnë. Zëri i saj është bërë një emblemë e familjes: një zë plot ngrohtësi, kujdes, dashuri dhe forcë. Një zë që, edhe kur flet butë, mbart peshën e një jete të tërë. Ajo është duart që kanë rritur, zemra që ka falur, shpirti që ka duruar dhe drita që ka udhëhequr.
Në sytë e saj jeton historia.
Në buzëqeshjen e saj jeton dashuria.
Në duart e saj jeton kujdesi.
Në zemrën e saj jeton familja.
Dhe në shpirtin e saj jeton një forcë që koha nuk ka mundur ta thyejë.
Ajo është dëshmia e gjallë se forca e një nëne nuk matet me atë që thotë, por me gjithçka që ajo përballon në heshtje për familjen e saj.
Nana është ndoshta gjëja më e bukur që Zoti ka krijuar mbi këtë tokë.
Ajo nuk është vetëm një nënë.
Ajo është shtëpia jonë, kujtimi ynë, bekimi ynë dhe rrënja jonë.
Dhe sa herë që ajo flet me atë zërin e saj të ëmbël e plot dashuri, duket sikur vetë jeta na kujton se dashuria më e pastër nuk ka nevojë për pasuri, pushtet apo lavdi.
Ajo ka nevojë vetëm për një Nënë.
Sepse pas çdo familjeje të fortë qëndron shpesh një nënë që ka ditur të jetë e fortë edhe kur askush nuk e ka parë.
Për ne, Nana është krenari.
Është dashuri.
Është kujdes.
Është histori.
Është qëndresë.
Është bekim.
Dhe mbi të gjitha, është Nana jonë, një dhuratë e çmuar e Zotit, që çdo brez i familjes do ta mbajë përgjithmonë në zemër. Nëpërmjet këtij rrëfimi, Sahit Muja nuk i kushton vetëm disa fjalë nënës së tij. Ai i jep zë një mirënjohjeje të thellë që shpesh fjalët nuk arrijnë ta përmbledhin. Sepse një nënë mund të kalojë nëpër vite, mund të plaket, mund të heshtë, por dashuria e saj mbetet e re në zemrat e fëmijëve të saj. Nënat si Nana e Sahit Mujës nuk janë vetëm pjesë e historisë së një familjeje. Ato janë rrënjët mbi të cilat ndërtohen brezat. Dhe ndoshta kjo është trashëgimia më e madhe që një nënë mund të lërë pas: jo pasuri, jo lavdi, por një familje që e kujton me dashuri, e nderon me krenari dhe e mban përgjithmonë në zemër.
Përgatiti Dashnim HEBIBI, Zürich
