Nga Dashnim HEBIBI
Zürich, 16.08.2026
Foto nga Adi Hebibi, Preshevë
Shpirt, kam një degëz molle me aromën e luleve të vendlindjes.
E mbaj siç mbahet një kujtim që koha nuk duhet ta marrë me vete.
Ajo degëz nuk është vetëm një degë molle;
është një copëz dheu, një oborr i fëmijërisë,
një zë nëna që thërret, një prag shtëpie,
një rrugë ku dikur ecnin gjurmët e të parëve tanë.
E kur malli më bëhet më i madh se fjala,
e përqafoj atë degëz dhe hesht.
Në heshtje më flasin rrënjët,
më flasin varret e të parëve,
më flasin shtëpitë që kanë mbetur pas,
më flasin emrat që koha përpiqet t’i mbulojë me harresë.
Prandaj shkruani, bijtë e Dardanisë Lindore!
Shkruani për çdo fshat, për çdo familje,
për çdo nënë që priti, për çdo baba që heshti,
për çdo të ri që u largua me mall në zemër.
Shkruani emrat, historitë, këngët, zakonet,
fjalët e moçme dhe kujtimet e gjyshërve,
sepse një popull nuk zhduket vetëm kur largohet nga vendi;
zhduket atëherë kur harron kujtesën e vet.
Le t’i japim jetë me shkronja asaj që koha po e zbeh.
Le të mbetet e shkruar se këtu jetoi një etni,
se këtu pati jetë shqiptare,
se këtu u lindën e u rritën breza,
se këtu u fol shqip, u këndua shqip
dhe u ruajt me dhimbje e krenari një trashëgimi e lashtë.
Dardania Lindore nuk duhet të mbetet vetëm një emër në hartën e kujtesës.
Ajo duhet të jetojë në libra, në fotografi, në rrëfime,
në kujtimet e fëmijëve tanë dhe në ndërgjegjen e brezave që do të vijnë.
Sepse vendlindja mund të mbetet larg nesh,
por nuk duhet të mbetet kurrë jashtë nesh.
Le të shkruajmë, që të mos harrojmë.
Le të kujtojmë, që të mos humbasim.
Le të lëmë gjurmë, që brezat të dinë se kush ishim.
Dhe nëse një ditë gjithçka tjetër do të heshtë,
le të flasë një degëz molle
me aromën e luleve të vendlindjes.
