Nga Dashnim HEBIBI
Terri i natës mund të duket i pafund, por asnjë natë nuk zgjat përgjithmonë. Pas çdo errësire lind një agim, pas çdo dhimbjeje shfaqet shpresa dhe pas çdo heshtjeje të rëndë dëgjohet zëri i njerëzve që kërkojnë paqe, drejtësi dhe dinjitet. Sot, Shqipëria dhe bota kanë nevojë më shumë se kurrë për dritën e arsyes, të mirëkuptimit dhe të njerëzillëkut. Në një kohë kur konfliktet, urrejtja, varfëria, padrejtësia dhe përçarja rëndojnë mbi shoqëritë tona, ne nuk duhet të dorëzohemi përballë terrin. Përkundrazi, duhet të bëhemi vetë drita që kërkojmë.
Drita e paqes nuk lind nga armët, nga hakmarrja apo nga dëshira për të sunduar mbi të tjerët. Ajo lind nga dialogu, nga respekti, nga falja dhe nga guximi për ta parë tjetrin jo si armik, por si një qenie njerëzore me dhimbje, shpresa dhe ëndrra.
Shqipëria ka kaluar nëpër shumë periudha të vështira. Ka njohur varfëri, ndarje, padrejtësi dhe plagë që ende nuk janë shëruar plotësisht. Megjithatë, populli shqiptar ka dëshmuar se di të qëndrojë, të ringrihet dhe të ecë përpara. Në çdo shtëpi, në çdo familje dhe në çdo zemër shqiptare ka një dëshirë të madhe për një jetë më të drejtë, më të qetë dhe më dinjitoze. Por paqja nuk është vetëm mungesa e luftës. Paqja është prania e drejtësisë, e sigurisë, e respektit dhe e mundësive të barabarta. Nuk mund të ketë paqe të vërtetë aty ku njerëzit jetojnë në frikë, ku padrejtësia shpërblehet, ku korrupsioni dëmton të ardhmen dhe ku të rinjtë detyrohen të largohen nga vendi i tyre për të kërkuar një jetë më të mirë. Prandaj, kërkimi i dritës së paqes duhet të fillojë nga ndërgjegjja e secilit prej nesh. Nuk mjafton të flasim për ndryshimin; duhet ta ndërtojmë atë me veprime të ndershme, me përgjegjësi dhe me respekt për të vërtetën. Nuk mjafton të dënojmë errësirën e të tjerëve; duhet të shohim edhe hijet që mund të fshihen brenda nesh.
Një shoqëri nuk ndriçohet vetëm nga udhëheqësit, institucionet apo ligjet. Ajo ndriçohet nga qytetarët që nuk heshtin përballë padrejtësisë, nga mësuesit që edukojnë me përkushtim, nga prindërit që rrisin fëmijë me vlera, nga të rinjtë që besojnë te e ardhmja dhe nga çdo njeri që zgjedh të bëjë të mirën edhe kur askush nuk e sheh.
Në Shqipëri dhe kudo në botë, duhet të mësojmë të ndërtojmë ura, jo mure; të hapim dyer, jo të ushqejmë përçarje; të dëgjojmë njëri-tjetrin, jo të flasim vetëm për të imponuar mendimin tonë. Dallimet mes nesh nuk duhet të jenë burim urrejtjeje, por mundësi për të mësuar, për t’u pasuruar shpirtërisht dhe për të kuptuar se njerëzimi është më i madh se çdo kufi, flamur apo bindje. Terri ushqehet nga indiferenca. Ai forcohet kur njerëzit heshtin, kur padrejtësia normalizohet dhe kur e keqja pranohet si diçka e pashmangshme. Por çdo fjalë e drejtë, çdo veprim i ndershëm dhe çdo dorë e zgjatur në ndihmë e dobëson errësirën dhe e afron dritën. Nuk duhet të presim që bota të ndryshojë vetvetiu. Ndryshimi fillon nga mënyra se si sillemi me familjen, me fqinjët, me kolegët dhe me njerëzit që mendojnë ndryshe nga ne. Fillon nga respekti për të moshuarit, nga kujdesi për fëmijët, nga mbështetja për të dobëtit dhe nga vendosmëria për të mos e shitur ndërgjegjen për interesa të çastit.
Paqja nuk është një ëndërr e largët; ajo është një përgjegjësi e përditshme.
Ajo ndërtohet me fjalë të matura, me drejtësi, me durim dhe me besimin se çdo njeri ka të drejtë të jetojë i lirë, i sigurt dhe me dinjitet. Nëse duam një Shqipëri më të ndritur, duhet të luftojmë analfabetizmin, varfërinë, korrupsionin, dhunën dhe përçarjen. Duhet të investojmë te arsimi, te kultura, te shëndetësia dhe te rinia. Duhet t’u japim të rinjve arsye për të qëndruar, për të ëndërruar dhe për ta ndërtuar të ardhmen në vendin e tyre. Nëse duam një botë më paqësore, duhet të kuptojmë se asnjë popull nuk mund të jetojë i qetë duke u mbështetur mbi vuajtjen e një populli tjetër. Asnjë fitore nuk është e lavdishme nëse ajo sjell lot, uri dhe shkatërrim. Asnjë pushtet nuk është i përjetshëm, ndërsa plagët e luftës mund të mbeten në kujtesën e brezave. Prandaj, le ta mundim terrin jo me urrejtje, por me dritën e dashurisë, të drejtësisë dhe të së vërtetës. Le ta kërkojmë paqen jo vetëm në fjalime, por në çdo vendim, në çdo institucion dhe në çdo marrëdhënie njerëzore. Le të mos lejojmë që frika të na ndajë dhe që propaganda të na verbojë.
Drita e paqes fillon në zemrën e njeriut
Ajo rritet kur falim, kur ndihmojmë, kur dëgjojmë dhe kur zgjedhim të mos i përgjigjemi së keqes me të keqe. Një zemër e ndriçuar mund të ndriçojë një familje; një familje e bashkuar mund të ndriçojë një komunitet; një komunitet i drejtë mund të ndriçojë një vend; dhe një vend që beson te paqja mund të bëhet shembull për botën. Në fund, nuk do të na gjykojnë vetëm për atë që kemi pasur, por për atë që kemi bërë me mundësitë që na janë dhënë. Nuk do të mbahemi mend për pasurinë që kemi grumbulluar, por për paqen që kemi sjellë, për plagët që kemi shëruar dhe për shpresën që kemi mbjellë në zemrat e të tjerëve. Prandaj, le të ecim përpara me besim. Le ta mundim terrin e natës dhe të kërkojmë dritën e paqes në Shqipëri dhe në gjithë botën. Le të bëhemi zëri i atyre që nuk dëgjohen, dora e atyre që kanë nevojë dhe shpresa e atyre që janë lodhur duke pritur.
Sepse çdo agim fillon me një rreze të vogël drite, dhe çdo paqe e madhe fillon me një zemër që refuzon të urrejë.
