Ka net kur njeriu mbetet vetëm me zemrën e vet. Dhe zemra nuk di të gënjejë. Sapo përfundoi një ditë që do ta mbaj gjatë në kujtesë. Familja ime, të afërmit, miqtë e vjetër e të rinj, bashkëpunëtorët dhe mijëra njerëz të mirë më rrethuan me dashuri, respekt dhe urime për 50-vjetorin tim të lindjes. Çdo telefonatë, çdo mesazh, çdo përqafim ishte një bekim. Zemra ime ishte plot mirënjohje. Por jeta ka mënyrën e saj të çuditshme për të na kujtuar se gëzimi dhe dhimbja shpesh ecin dorë për dore. Kur akrepat e orës kaluan mesnatën dhe prekën datën 13 qershor, një heshtje e rëndë ra mbi shpirtin tim. Ishte sikur koha ndaloi për një çast. Sikur të gjitha urimet, buzëqeshjet dhe gëzimet e ditës u tërhoqën ngadalë për t’i lënë vend një mallëngjimi të thellë që nuk shuhet kurrë.
Sot bëhen gjashtë vjet nga dita kur u nda nga kjo botë shpirtbardhi ynë, PhD. Llukman Halili.
Edhe pas gjashtë vitesh, e kam të vështirë ta shkruaj emrin e tij pa më dridhur zemra. Ka njerëz që largohen dhe koha e zbut mungesën e tyre. Por ka edhe nga ata njerëz të rrallë që, sa më shumë kalojnë vitet, aq më shumë e kupton se çfarë vlere kishin. Aq më shumë ndien boshllëkun që lanë pas.
Llukmani – Aga LLUKI ishte njëri prej tyre.
Nuk ishte vetëm mik. Nuk ishte vetëm bashkëudhëtar. Nuk ishte vetëm koleg. Ishte vëlla në rrugëtimin e jetës. Mbi njëzet vjet ecëm krah për krah. Kaluam stuhi e ditë të bukura. Kaluam sprova që do të kishin lodhur shumëkënd. Ndamë ëndrra që dukeshin të paarritshme. Qeshëm bashkë. U shqetësuam bashkë. Luftuam bashkë. Dhe sa herë jeta na vendoste përballë vështirësive, ai ishte aty, me qetësinë e tij, me urtësinë e tij, me zemrën e tij të bardhë.
Njerëzit e mëdhenj nuk bëjnë zhurmë. Ata lënë gjurmë.
Dhe gjurmët e tij janë ende kudo. Janë në kujtimet që nuk plaken. Janë në bisedat që vazhdojnë të jetojnë në mendjen time. Janë në këshillat që më vijnë ndërmend sa herë përballem me një vendim të vështirë. Janë në çdo sukses që ndërtohet me djersë e ndershmëri. Ka momente kur ende më duket sikur telefoni do të bjerë dhe do ta dëgjoj zërin e tij. Ka ditë kur dua t’i tregoj diçka që kam arritur dhe instinktivisht më shkon mendja tek ai.
Pastaj kujtohem…
Dhe zemra më thyhet përsëri.
Sepse disa mungesa nuk mësohesh kurrë t’i pranosh. Më pëlqen të besoj se ai nuk deshi të largohej në ditën e lindjes sime dhe ashtu doli. Sikur po luftonte edhe pak me jetën. Sikur po priste që ajo ditë të kalonte. E pastaj, në orët e para të 13 qershorit, zgjodhi heshtjen e përjetshme.
Por ajo heshtje nuk ishte fundi.
Ishte fillimi i një pranie tjetër. Një pranie që nuk shihet me sy, por ndihet me zemër. Sepse ka njerëz që vdesin fizikisht, por bëhen të pavdekshëm në kujtimet e atyre që i deshën. Dhe ti, aga Lluki, je njëri prej tyre. Sot, ndërsa shkruaj këto rreshta, sytë më mbushen me lot. Jo vetëm nga dhimbja e mungesës sate, por edhe nga mirënjohja që Zoti ma dha mundësinë të të kem pjesë të jetës sime. Jo të gjithë kanë fatin të njohin njerëz që e bëjnë botën më të mirë vetëm me praninë e tyre.
Ti ishe njëri prej tyre.
Ishe nga ata njerëz që nuk e matnin vlerën e jetës me atë që merrnin, por me atë që jepnin.
Nga ata njerëz që hynin në zemrat e të tjerëve pa trokitur dhe mbeteshin aty përgjithmonë.
Sot janë bërë gjashtë vjet.
Gjashtë vjet pa zërin tënd.
Gjashtë vjet pa buzëqeshjen tënde.
Gjashtë vjet pa praninë tënde fizike.
Por as edhe një ditë pa kujtimin tënd.
As edhe një ditë pa mallin për ty.
As edhe një ditë pa lutjen që Zoti të ketë vendosur në kopshtet më të bukura të parajsës.
Vdekja nuk ekziston; njerëzit vdesin vetëm kur harrohen.
Ti jeton në zemrat tona.
Jeton në kujtimet tona.
Jeton në veprat që le pas.
Jeton në dashurinë që na fale.
Pusho në paqe, aga Lluki! Sot lotët flasin më shumë se fjalët. E sa herë që zemra ime do të kërkojë forcë, do të kthehet te kujtimi yt. Sepse njerëzit e mëdhenj nuk ikin kurrë plotësisht. Ata shndërrohen në mall. E malli për ty do të jetojë me ne deri në frymën tonë të fundit.
Këto janë fjalët prekëse që PhD. Dashnim Hebibi ia kushton mikut të tij të përhershëm, gazetarit të njohur PhD. Llukman Halili – Lluki, në përvjetorin e gjashtë të ndarjes së tij nga jeta, duke dëshmuar se miqësitë e mëdha nuk i shuan as koha dhe as vdekja.
