Nga Dashnim HEBIBI, Zürich
Sot, me respekt dhe mirënjohje të thellë, shqiptarët kudo që ndodhen kujtojnë dhe festojnë Dita e Mësuesit (7 Marsi) – një ditë që lidhet me një nga momentet më të ndritura të historisë sonë kombëtare: hapjen e Mësonjëtorja e Parë Shqipe në Korçë. Ajo shkollë e vogël u bë dritë për një komb të tërë dhe simbol i përpjekjes për dije, identitet dhe liri. Në këtë ditë të veçantë, përulemi me nderim para figurës së mësuesit shqiptar – atij që me dashuri, përkushtim dhe sakrificë i ka dhënë brezave dritën e dijes dhe krenarinë e gjuhës sonë të bukur. Mësuesi nuk është vetëm një përcjellës i njohurive; ai është udhërrëfyes i shpirtit, formues i karakterit dhe mbrojtës i identitetit tonë kombëtar.
Respekt shumë i veçantë për të gjithë mësuesit shqiptarë kudo që ndodhen – në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni të Veriut, Mal të Zi, Luginën e Preshevës dhe në çdo cep të diasporës. Një falënderim i përzemërt shkon në mënyrë të veçantë për mësuesit e Shkolla Plotësuese Shqipe “Naim Frashëri” në Zvicër dhe për të gjithë mësuesit e shkollave shqipe në diasporë, të cilët me përkushtim të rrallë mbajnë gjallë gjuhën, kulturën dhe shpirtin shqiptar larg atdheut.
Ata janë rojet e heshtura të identitetit tonë
Në klasat e vogla të diasporës, mes librave shqip dhe zërave të fëmijëve që mësojnë alfabetin e gjuhës së tyre, vazhdon të rrahë zemra e kombit. Çdo fjalë e mësuar shqip është një rrënjë më shumë që e lidh brezin e ri me origjinën dhe historinë e tij. Prandaj, ta ndihmojmë dhe ta përkrahim edhe më shumë shkollën plotësuese shqipe në diasporë.
Ta mbështesim mësuesin shqiptar që me përkushtim e mban të ndezur pishtarin e dijes.
Sepse ruajtja e gjuhës është ruajtje e shpirtit të kombit. Me nderim të thellë kujtojmë edhe mësuesit që nuk jetojnë më, por që me punën dhe sakrificën e tyre lanë gjurmë të pashlyeshme në arsimin dhe kulturën shqiptare. Ata mbeten frymëzim për brezat që vijnë. Lavdi jetës dhe veprës së tyre – kujtimi i tyre është i përjetshëm. Në këtë ditë të shënuar, tingëllojnë edhe më fuqishëm vargjet e pavdekshme të poetit të Rilindjes Kombëtare, Naim Frashëri, nga poezia “Gjuha Jonë”, një thirrje e përjetshme për dashurinë ndaj gjuhës dhe dijes:
Gjuha Jonë
… O burra, shqiptarë,
Të marrim dituritë,
Se s’është koh’ e parë,
Tani lipsetë dritë.
Të shkruajm’ gjuhën tënë,
Kombinë ta ndritojmë,
Gjithë ç’është e ç’ka qënë
Ngadalëzë ta mësojmë.
Pa shihni ç’gjuh’ e mirë!
Sa shije ka e hije,
Ç’e bukur edhe e lirë,
Si gjuhë perëndie.
Le të jetë 7 Marsi jo vetëm një festë, por edhe një premtim i përbashkët: që gjuhën shqipe ta ruajmë, ta duam dhe t’ua trashëgojmë me krenari brezave që vijnë. Gëzuar 7 Marsin të gjithë mësuesve shqiptarë! Faleminderit për dritën që i jepni kombit tonë çdo ditë.
