Nga Ragip RAMAJ, Gjermani
SHIU LAG NATËN E PLAGËVE TONA
këtyre udhëve gjithçka është e heshtur
gjëmën e hapave tanë e thith klithma e Natës
që rri varur n’krahnezën e pemëve
ndanë rrugëve
me gjethe të kalbura vetmie
një shi që s’pranë
lag natën e plagëve tona
në këmbët plot ushla
MARRIM FRYMË ME RADHË
mbrëmë bëmë një pushim në Rrethin e Shtatë të Dantes
tani po nisemi drejt pjesës tjetër të ferrit
dhe po marrim me vete edhe pjesên tjetër të Natës
që na ka tepruar nga terri i syve tanë
2
edhe fjalët i humba
tani këto nuk po flasin ma as me mue
u bënë gjethe të thata vetmie
n’vjeshtën e harrimit
3
nënë
te shoh për çdo natë
kur e mbyll derën e vetmisë
dhe rrotullon dy herë çelësin e mallit
4
eja në dritaren me xhama të krisur vetmie,
moj nënë
ta shuajmë mallin me nga një gotë etje
nuk mund t’i duroj këto male ndarjeje në mes
as këto dete e oqeane largësie
5
këtu ka gjithçka dhe mungon çdo gjë
edhe ajrin e ha vetmia
marrim frymë me radhë
