Nga Prof.Dr. Xhavit LIPAJ, Zvicër
Se nuk ishin zë,
as nxehtësi.
Nuk kërkonin strehë
në vesh, as në kujtesë.
Ishin qëndrime pa qëllim,
njësi të ftohta,
të vendosura
jashtë kuptimit.
Si gurë, që bien
pa arsye,
pa kujtesë të rënies.
Era u përpoq
t’i zhvendosë.
Por ajo që nuk ka drejtim
nuk largohet.
Këto nuk ishin fjalë.
Ishin gjendje të qenies
në kalim, pa kërkesë
për t’u kuptuar.
Në fund mbeti vetëm fakti:
diçka që nuk u mor,
jo se u ruajt, por se nuk i përkiste
as zhdukjes.
Vetë kështu …
Janar, 2026
