Nga Ragip RAMAJ, Gjermani
kur mbrëmja po afrohej
ai arriti në kodrën e errët mbi qytet
që dielli ia kishte kthyer shpinën
dritat e shtëpive që kishin filluar tek-tuk të ndriçonin
sikur ndeznin qirinjtë e kujtimeve
mes atyre rrugëve plot zhurmë vetmie
që kalonin ëndrrës së tij
sytë iu bënë dy copa hëne
në qiellin me re të shprishura shprese
nata e parë në këtë qytet
ia hapi gjithë kanalet e kujtimeve
nëpër të cilët do të kullohen oqeanet e vetmisë
vetëm kur e vuri kryet në jastëk
e kuptoi se gjumin e kishte harruar në lumin e syve të nënës
që gurgullonte mes brigjeve të braktisura dënesash
