Mesha e shenjtë, e mbushur me besimtarë të të gjitha moshave, me altarin e rrethuar nga ministrantë të shumtë, me këngën dhe zërin e shkëlqyer të Korit, me shërbimin dhe kujdesin delikatë të Këshilltarëve, është gjithmonë e veçantë dhe mbush zemrën dhe mendjen me ndjenja paqeje dhe gëzimi. Në këtë atmosferë miqësore dhe shpirtërore, dje, më 7 dhjetor, festuam të Dielën e Dytë të Adventit në Sursee.
Meqenëse dita e mëparshme shënoi festën e Shën Kollit, një shenjt i dashur dhe shumë i nderuar edhe në popullin tonë, don Antoni e përqendroi predikimin ose meditimin e kësaj të diele kryesisht në jetën dhe mesazhin e këtij shenjti të veçantë të Kishës Katolike.
Ai solli një histori të dhimbshme që lidhej me ndërmjetësimin e Shën Kollit: “Era e ftohtë e dhjetorit godiste qytetin bregdetar. Nëpër rrugët e ngushta shiheshin njerëz që mbyllnin dyert shpejt, nga frika e stuhisë që po vinte. Por në fund të rrugicës së vjetër banonte një djalosh i quajtur Marko, i cili prej dy vitesh kujdesej i vetëm për nënën e sëmurë. Shtëpia e tyre ishte e lagësht, e ftohtë dhe pothuajse e rrënuar. Pasuria e vetme që kishin ishte një qiri i vogël, të cilin Marko e ndizte çdo mbrëmje ndërsa lutej që nëna e tij të jetonte edhe një ditë tjetër. Një natë, teksa stuhia bëhej gjithnjë e më e egër, qiriu u shua. Errësira mbuloi shtëpinë dhe zemra e Markos u drodh.
‘Zot, mos më lër vetëm,’ pëshpëriti ai. Në atë çast, dera trokiti. Marko u tremb, mendoi se ndoshta ishte era. Por trokiti sërish, qetë dhe me ritëm. Kur e hapi derën, para tij qëndronte një burrë i veshur me mantel të thjeshtë ipeshkvi, me një fytyrë të qetë dhe një buzëqeshje që i ngjante dritës së agimit. ‘Pse rri në errësirë, biri im?’ e pyeti ai. Marko uli kokën. ‘Më është fikur i vetmi qiri… dhe s’kam tjetër.’ Burri hyri brenda dhe pa nënën e shtrirë në shtrat, të zbehtë dhe të dobët. Ai vendosi dorën mbi ballin e saj, dhe ngrohtësia u përhap si një rreze dielli brenda asaj dhome të ftohtë.
Pastaj nxori nga manteli i tij një qiri të artë që digjej pa u shuar, i shtirej Markos dhe i tha: ‘Mbaje këtë dritë. Ajo nuk shuhet kurrë, për sa kohë që zemra jote është e pastër.’ Ndërsa Marko e mbante qirin, shtëpia u mbush me një shkëlqim të butë. Nëna hapi sytë për herë të parë pas shumë ditësh dhe buzëqeshi. Kur djali u kthye të falënderonte burrin, ai s’ishte më. Fqinjët, kur dëgjuan historinë, kuptuan menjëherë: Ai që e kishte vizituar ishte Shën Kolli, mbrojtësi i nevojtarëve, ai që sillte dritë aty ku errësira dukej e pashpresë.”
Pasi e rrëfeu këtë histori, don Antoni interpretoi disa nga detajet e saj, siç janë kujdesi i fëmijëve për prindërit e tyre dhe për të moshuarit; lutja si një marrëdhënie ngushëlluese me Zotin dhe frymëzim për një jetë të virtytshme; vetmia; kuptimi shpirtëror i dhuratave; rëndësia e gëzimit dhe e buzëqeshjes; dhe rëndësia e mbajtjes gjallë të asaj drite të brendshme shpirtërore të aftë për t’u përballur me të gjitha vështirësitë dhe sfidat që mund të lindin në udhëtimin tonë të jetës.
Në përfundim të Meshës, i veshur me rroba dalluese, me një shikim depërtues, një hap të sigurt dhe një shprehje të gëzueshme në fytyrë, i rrethuar nga fëmijë dhe i ngarkuar me dhurata, Shën Kolli erdhi për të vizituar fëmijët e shumtë të pranishëm në Meshë dhe për t’u dhënë atyre një dhuratë në shenjë urimi dhe dashurie.
Në këtë Meshë patëm si mysafir nderi z. Stefan Müller, drejtor ekzekutiv i kishës së Luzernit, i cili erdhi thjesht për të parë dhe festuar me ne të dielën e dytë të Adventit.
Të gjitha këto ishin momente vërtet të bukura, të cilat na mbushën zemrat me gëzim dhe falënderim. Kjo është bukuria dhe veçantia e të qenit një Kishë e gjallë, e bashkuar në emër të Krishtit, njofton Misioni Katolik Shqiptar në Luzern, transmeton helveticALforum.ch
Foto: Nue Tuqi
