Nga Ilmi TAHIRI, KOSOVË
Poezi atdhetare
Unë, mësuesi yt, o atdhe, me shpirtin tim të kam përqafuar, në ditët kur mbi ty rëndonte dhimbja, me fjalën time të kam shpresuar.
Në bankat e shkollës së vendlindjes, mes zërash fëmijësh e librash të hapur, mbolla dashurinë për gjuhën shqipe, që asnjë zemër të mos mbetej e shkëputur.
Nuk kisha pasuri për t’u dhuruar, veç dijes, përkushtimit dhe fjalës së lirë, por ëndërroja që brezat e mi të rriteshin krenarë në këtë tokë të mirë.
O atdhe, unë të njoha në plagë, në lotët e nënave, në dhimbjen e motrave, në rrugët e gjata të mërgimit, në pritjen e heshtur të bijve e bijave.
Të njoha në historinë e shkruar, në gjurmët që koha s’arriti t’i shuajë, në gjuhën që na mbajti të bashkuar, në dashurinë që s’mundën të na e përvetësojnë.
Tetë vjet në shkollën e vendlindjes, me brezat e rinj ndava ditë e mund, dy vjet me përkushtim e përgjegjësi, i shërbeva shkollës me zemër e me mundim.
Nuk i numërova ditët për lavdi, as orët që iknin pa u ndier, se kur një fëmijë mësonte një fjalë, në shpirtin tim lindte një atdhe i lirë.
Por jeta, o atdhe, nuk qe veç dritë, as rruga ime nuk qe pa pengesa, pata edhe plagë që s’i shkrova në letër, edhe heshtje që m’i rënduan mëngjeset.
Megjithatë, penën nuk e lashë, as fjalën shqipe nuk e tradhtova, kur nuk munda të flisja me zë të lartë, me vargje dhimbjen ta dëshmova.
Sot jam sërish përballë teje, me thinjat e kohës e zjarrin e dikurshëm, me libra që mbajnë frymën e shpirtit, me ëndrrën e atdheut të bashkuar në gjoksin tim.
Unë, mësuesi yt, o atdhe, nuk po kërkoj t’më ngresh përmendore, më mjafton që nxënësit e mi ta duan gjuhën, ta nderojnë flamurin dhe ta mbajnë Kosovën në zemër përjetësisht.
Nëse një ditë emri im harrohet, le të mos harrohet fjala që lashë: se njeriu mund të largohet nga shkolla, por jo nga misioni që zemrës ia dha.
Unë jam mësuesi yt, o atdhe, me rrënjë në Zhiti e me shpirt në shqiptari; për ty kam shkruar, për ty kam jetuar, dhe me penën time do të të dua deri në përjetësi!
