Përgatiti Besnik HEBIBI
Ndonjëherë kalendari nuk ndërrohet vetëm me një datë. Ndërrohet një copëz e jetës sonë.
Sot është 1 Tetori. Një mëngjes tjetër. Një faqe tjetër. Një muaj tjetër që sapo ka trokitur në derën e jetës sonë. Por, ndërsa themi “mirë se erdhe, Tetor”, ndoshta duhet të ndalemi për një çast dhe të pyesim veten: sa nga ditët që kaluan i jetuam vërtet?
Sepse koha nuk bën zhurmë kur largohet. Nuk përshëndet. Nuk kthehet pas. Ajo thjesht kalon… dhe merr me vete ditët tona. Marrim frymë, zgjohemi, nxitojmë, punojmë, shqetësohemi, grumbullojmë, kërkojmë, presim… dhe shpesh harrojmë se, ndërsa jemi duke planifikuar jetën, jeta po ndodh pikërisht tani. Vijmë në këtë botë me duar bosh dhe kalojmë vite të tëra duke i mbushur ato. Ndjekim pasurinë, suksesin, emrin, pozitën dhe duartrokitjet. Luftojmë për gjëra që një ditë do t’i lëmë të gjitha pas. Dhe pastaj, në fund të udhëtimit, duart tona do të jenë sërish bosh. Atëherë do të kuptojmë se shtëpitë nuk na kanë mbajtur gjallë, pasuria nuk na ka dhënë dashuri dhe krenaria nuk na ka përqafuar kurrë. Do të kuptojmë se ajo që kishte më shumë vlerë ishte një dorë e shtrirë në kohën e duhur, një fjalë e mirë, një përqafim, një falje, një njeri që qëndroi pranë nesh kur bota dukej e ftohtë.
Jeta nuk matet me numrin e viteve që kemi kaluar, por me dashurinë që kemi lënë brenda tyre.
Prandaj, ndoshta ky Tetor duhet të na gjejë pak më ndryshe. Me më pak inate. Me më pak krenari. Me më pak fjalë që lëndojnë. Dhe me më shumë përqafime, më shumë falje, më shumë mirësi, më shumë kohë për njerëzit që duam. Mos e shty për nesër telefonatën. Mos e shty për nesër “më fal”. Mos e shty për nesër “të dua”. Mos prit një ditë të veçantë për t’i thënë dikujt se sa shumë do të thotë për ty.
Sepse ndonjëherë “nesër” është një derë që nuk hapet më.
Kështu shkruan, ndër të tjera, presidenti i Institutit Shkencor Helvetik të Evropës Juglindore, me qendër në Cyrih të Zvicrës, PhD Dashnim Hebibi, duke e parë fillimin e Tetorit si një thirrje për reflektim dhe si një kujtesë se jeta është e brishtë, koha është e pakthyeshme dhe njeriu duhet të mësojë ta çmojë atë që ka përpara se ta humbasë. Sepse shpesh e kuptojmë vlerën e një njeriu vetëm kur karrigia e tij mbetet bosh. E kuptojmë vlerën e një zëri vetëm kur s’e dëgjojmë më. E kuptojmë vlerën e një përqafimi vetëm kur duart tona nuk kanë më kë të përqafojnë. Prandaj, duaje sot. Fale sot. Përqafoje sot. Bëj mirë sot. Dje ka ikur. Nesër është ende një premtim.
Por sot është në duart e tua.
Dhe ndoshta kjo është pasuria më e madhe që mund të kemi. Të gjithëve ju uroj një Tetor të mbarë, me shëndet, paqe, dashuri, begati dhe dritë në familjet tuaja. Uroj që ky muaj të sjellë më shumë buzëqeshje në shtëpitë tuaja, më shumë qetësi në shpirtrat tuaj dhe më shumë arsye për të thënë:
“Faleminderit Zot për gjithçka që kam.”
Faleminderit Zot për çdo mëngjes. Për çdo frymëmarrje. Për familjen. Për njerëzit që duam. Për ata që na duan. Për forcën për të vazhduar edhe atëherë kur rruga bëhet e vështirë. O Zot i Madh, shëroji të sëmurët, lehtësojua dhimbjet atyre që vuajnë, jepu forcë atyre që janë lodhur dhe shpresë atyre që kanë harruar se pas çdo nate vjen një mëngjes. Mos lër asnjë familje pa dritë. Mos lër asnjë zemër pa shpresë. Mos lër askënd të ndihet vetëm në betejën e tij. Dhe kur të mbyllet edhe ky muaj, le të kemi më shumë se fotografi në telefon dhe data në kalendar.
Le të kemi kujtime.
Një njeri që e kemi bërë të buzëqeshë. Një zemër që e kemi shëruar me një fjalë. Një dorë që e kemi mbajtur kur dikush po rrëzohej. Një të mirë që e kemi bërë pa e treguar. Sepse në fund të fundit, kur gjithçka tjetër të heshtë, nuk do të flasë pasuria jonë. Nuk do të flasë emri ynë. Nuk do të flasin titujt, postet apo gjërat që kemi mbledhur. Do të flasë vetëm ajo që kemi lënë në zemrat e njerëzve. Dhe ndoshta kjo është pyetja më e rëndësishme që mund t’ia bëjmë vetes këtë 1 Tetor:
Kur një ditë të mos jemi më këtu, çfarë do të mbetet nga ne?
Një emër? Apo një gjurmë? Një pasuri? Apo një kujtim të bukur? Një jetë e kaluar duke kërkuar? Apo një jetë e jetuar duke dashur?
Zgjedhja fillon sot.
Prandaj, mos e prit jetën.
Jetoje.
Mos e prit dashurinë.
Jepja.
Mos e prit faljen.
Fale.
Mos e prit ditën e përsosur.
Bëje të bukur këtë ditë.
Sepse koha nuk na premton sa Tetorë do të kemi. Na ka dhënë vetëm këtë ditë. Dhe kjo ditë është mjaftueshëm e çmuar për ta jetuar me zemër. Mirë se erdhe, Tetor. Eja me paqe. Eja me shpresë. Eja me dritë. Dhe na kujto atë që harrojmë më shpesh: Jeta është e shkurtër. Koha është e shtrenjtë. Dashuria është gjithçka. Dhe e mira që bëjmë është ajo që mbetet.
