Fisnikëria dhe dashuria për gjuhën amtare bëhen pasuri e një brezi
Nga Marilyn Anderson
Në kohët tona, kur zhurma e përditshmërisë shpesh e mbyt fjalën e peshuar, kur dukja tenton të zërë vendin e vlerës dhe etika profesionale vihet jo rrallë në provë, takimi me njerëz të brumosur me dije, kulturë dhe vlera të mirëfillta njerëzore bëhet një dritare shprese. Sepse intelektualët e vërtetë nuk kanë nevojë të bëjnë zhurmë për t’u dëgjuar; ata flasin përmes dijes, qëndrimit, karakterit dhe mënyrës se si e respektojnë tjetrin. Pikërisht një ndjesi të tillë më la ndjekja e intervistës në televizionin Noli në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, me avokatin dhe kriminologun e ri, Erjon Ciko. Ishte një bisedë që shkonte përtej kufijve të profesionit, një përvojë sa mbresëlënëse, aq edhe frymëzuese, sepse në të nuk shfaqej vetëm një profesionist i ri, por edhe një personalitet me kulturë, edukatë dhe një botë të pasur vlerash njerëzore. Në një botë gjithnjë e më digjitale dhe të globalizuar, ku brezat e rinj të rritur apo të shkolluar jashtë kufijve të atdheut shpesh rrezikojnë të largohen nga lidhja e natyrshme me rrënjët e tyre, figura e avokatit të ri nga Roma vjen si një dëshmi e bukur se identiteti kombëtar nuk shuhet nga largësia. Përkundrazi, ai mund të ruhet, të kultivohet dhe të përcillet me krenari nga një brez te tjetri. Ajo që të tërheq dhe të bën përshtypje që në fjalët e para është shqipja e tij e kulluar, e pasur dhe elegante. Një shqipe që nuk është thjesht mjet komunikimi, por shprehje e dashurisë për rrënjët, për origjinën dhe për atë pasuri të çmuar që na bashkon si komb. Ajo dëshmon se dashuria për gjuhën amtare nuk njeh distancë gjeografike, nuk matet me kilometra dhe nuk zbehet nga vitet e jetuara larg vendlindjes. Gjuha mbetet streha më e sigurt e shpirtit kombëtar, kujtesa jonë e përbashkët dhe një nga lidhjet më të forta me identitetin.
Në ekran, Erjon Ciko nuk paraqitet thjesht si një profesionist i fushës së drejtësisë, i specializuar në fusha komplekse si e drejta civile, e drejta penale dhe sfidat bashkëkohore të sigurisë kibernetike. Ai shfaqet para shikuesve me modestinë e rrallë të një xhentëlmeni klasik, ku kultura, dija dhe fisnikëria ndërthuren natyrshëm.
Zemërgjerësia e tij, qetësia në komunikim, mënyra e matur e të shprehurit dhe respekti i veçantë për bashkëbiseduesin krijojnë portretin e një njeriu të qytetëruar, i cili dëshmon se autoriteti i vërtetë nuk buron vetëm nga mosha, titulli apo pozita profesionale, por mbi të gjitha nga pesha e karakterit, integriteti moral dhe respekti që njeriu di të fitojë përmes sjelljes së tij. Në të shohim një kombinim të bukur të intelektualit modern me vlerat e trashëguara të edukatës dhe traditës. Një njeri që nuk përpiqet të imponojë veten përmes fjalëve të mëdha, por që fiton vëmendjen përmes qetësisë, kulturës dhe përmbajtjes së tij. Dhe kjo, në kohën tonë, është një vlerë që meriton të vihet në pah. Për mërgatën tonë, qoftë në Itali, ku Erjoni jeton, në Amerikë apo kudo tjetër në botë, por edhe për shoqërinë shqiptare në të gjitha trojet, figura e Erjon Cikos përbën një shembull domethënës se si të rinjtë tanë, të formuar me dije evropiane dhe me horizonte të gjera ndërkombëtare, mund ta nderojnë emrin e shqiptarit me dinjitet. Ai mishëron një brez të ri të inteligjencës shqiptare: profesionistë të përgatitur, mendjehapur, të mprehtë në mendim, por njëkohësisht thellësisht njerëzorë dhe të lidhur me vlerat më të mira të traditës sonë. Ky është pikërisht kombinimi që i duhet shoqërisë shqiptare: dija që ecën përpara, pa harruar rrënjët; suksesi që nuk e humbet modestinë; dhe përparimi që nuk e shkëput njeriun nga identiteti i tij.
Intervista e tij në Noli TV në SHBA nuk ishte thjesht një bisedë profesionale. Ajo ishte një kumt i bukur i kulturës, i edukatës dhe i pasurisë shpirtërore që mund të bartë një i ri shqiptar, pavarësisht se ku jeton dhe ku e ushtron profesionin e tij.
Ishte një kujtesë e çmuar se kur të rinjtë tanë udhëhiqen nga dija, fisnikëria, ndershmëria dhe dashuria për gjuhën e origjinës, atëherë e ardhmja e kombit tonë ka arsye të forta për të qenë shpresëdhënëse. Në fund të fundit, një shoqëri nuk ndërtohet vetëm me tituj, diploma dhe arritje profesionale. Ajo ndërtohet edhe me karaktere, me njerëz që dinë të dëgjojnë, të respektojnë, të komunikojnë dhe të ruajnë vlerat njerëzore në çdo rrethanë. Sepse dija e vërtetë nuk e largon njeriun nga modestia; përkundrazi, e bën atë më të vetëdijshëm për përgjegjësinë që ka ndaj të tjerëve. Në portretin e një njeriu të suksesshëm shpesh fshihet një histori e gjatë dashurie për artin, kulturën, shkencën dhe atdheun, një histori që nuk ndërtohet brenda natës, por përcillet si një pishtar nga njëri brez te tjetri. Pas çdo personaliteti me vlera qëndrojnë edukata, përkushtimi, shembujt familjarë dhe një trashëgimi shpirtërore që e formësojnë njeriun shumë përpara se ai të dalë në skenën publike.
Kur dëgjova avokatin e ri Erjon Ciko në ekranin e Noli TV në SHBA, me atë shqipe të pastër, me atë fisnikëri, kulturë dhe njerëzillëk që të linin mbresa të veçanta, kuptova se një edukatë e tillë nuk lind kurrë nga hiçi.
Ajo nuk është rastësi dhe as një paraqitje e çastit. Është fryt i një trungu të fortë familjar, i një formimi të kujdesshëm dhe i një tradite intelektuale e njerëzore, në qendër të së cilës kanë qëndruar gjithmonë dinjiteti njerëzor, respekti për dijen dhe dashuria për Shqipërinë. Dhe pikërisht këtu qëndron bukuria e këtij portreti: te fakti se përtej profesionistit të ri, përtej avokatit dhe kriminologut, shfaqet një njeri që e mban gjallë gjuhën, kulturën dhe vlerat e origjinës së tij.
Erjon Ciko na kujton se mund të jetosh larg atdheut, të shkollohesh në institucione evropiane, të ndërtosh karrierë ndërkombëtare dhe, megjithatë, ta mbash Shqipërinë të gjallë në fjalën, në sjelljen dhe në shpirtin tënd. Sepse intelektuali i vërtetë nuk dallohet vetëm nga ajo që di, por edhe nga mënyra se si e përcjell dijen; nuk vlerësohet vetëm nga ajo që arrin, por edhe nga vlerat që përfaqëson. Dhe kur dija bashkohet me fisnikërinë, ndërsa suksesi me dashurinë për rrënjët, atëherë kemi përpara jo vetëm një profesionist të së ardhmes, por një shembull që meriton të vlerësohet dhe të përcillet te brezat që vijnë. /GD
