Konsulli i Përgjithshëm i Kosovës në Cyrih, Vigan Berisha, uron për datëlindje Adi Hebibin: “Duaje Zvicrën, por mos e harro gjuhën shqipe dhe duaje gjithmonë Kosovën”
Përgatiti Dahest LUMA
Cyrih, 22 shtator 2026 – Ka telefonata që zgjasin vetëm disa minuta, por që mund të mbeten në kujtesën e një fëmije për shumë vite. Një telefonatë e tillë ndodhi sonte, në orën 20:00, kur Vigan Berisha, Konsulli i Përgjithshëm i Republikës së Kosovës në Cyrih, mori në telefon Adi Hebibin, i cili sot feston datëlindjen e tij të 13-të. Adi është djali i publicistit, gazetarit, poetit dhe veprimtarit të çështjes kombëtare, poetit, publicistit, ambasadorit të Paqes, PhD Dashnim Hebibi, me prejardhje nga Presheva, i cili jeton dhe vepron në rrethin e Kantonit të Cyrihut. Telefonata e Konsullit të Përgjithshëm nuk ishte thjesht një urim formal për ditëlindje. Për Adin, ajo ishte një moment i veçantë, sidomos për faktin se telefonata erdhi nga një diplomat të cilin ai e ka takuar disa herë në tubime dhe aktivitete të ndryshme të mërgatës shqiptare në Zvicër. Adi e njeh Berishën, e respekton dhe, siç tregon vetë, shpesh e kujton për sjelljen e tij të mirë, për komunikimin njerëzor dhe për fjalët që i ka thënë në një prej takimeve të tyre.
“Duaje Zvicrën, por mos e harro gjuhën shqipe”
Një fjali e thënë nga Vigan Berisha i ka mbetur veçanërisht në kujtesë 13-vjeçarit:
“Duaje Zvicrën, por mos e harro gjuhën shqipe dhe duaje gjithmonë Kosovën.”
Për një fëmijë që është rritur në Zvicër, kjo fjali ka marrë një kuptim të veçantë. Adi e di se Zvicra është vendi ku jeton, mëson dhe rritet. Por, në të njëjtën kohë, ai e ndien veten të lidhur me rrënjët e familjes së tij, me Preshevën, Kosovën dhe hapësirat shqiptare. Prandaj, fjalët e një diplomati të Republikës së Kosovës nuk i ka harruar. Përkundrazi, i ka ruajtur si një këshillë që, siç thotë vetë, do ta mbajë gjatë në jetë.
Një 13-vjeçar që njeh historinë dhe rrënjët e tij
Edhe pse vetëm 13 vjeç, Adi është një fëmijë i mërgatës që ka pasur mundësi të njohë nga afër shumë prej vendeve me rëndësi historike e kombëtare. Së bashku me prindërit e tij, ai ka vizituar vende të ndryshme në Shqëri, Kosovë, Maqedoni të Veriut, Mal të Zi dhe në Luginën e Preshevës. Këto udhëtime nuk kanë qenë vetëm udhëtime turistike. Për të, ato kanë qenë edhe një mënyrë për të njohur historinë, vendet, njerëzit dhe rrënjët e familjes së tij. Adi flet shumë mirë shqip dhe, megjithëse pranon me sinqeritet se kur shkruan ndonjëherë i përzihen pak shkronjat, ai ka një dëshirë të qartë:
të mësojë edhe më shumë shqip, në mënyrë që të mos e harrojë gjuhën e të parëve.
Dhe pikërisht këtu merr një rëndësi të veçantë këshilla që dikur ia kishte dhënë Vigan Berisha.
Një telefonatë në orën 20:00
Në pamje të parë mund të duket vetëm një telefonatë datëlindjeje. Por kur dihet angazhimi i madh i Konsullit të Përgjithshëm, ajo merr një kuptim tjetër. Vigan Berisha është në krye të një institucioni që përfaqëson Republikën e Kosovës në Cyrih dhe gjatë ditës ka një agjendë të ngarkuar me takime, detyra, komunikime dhe obligime të shumta institucionale. Megjithatë, në orën 20:00, në një mbrëmje kur Adi festonte 13-vjetorin e lindjes, ai gjeti kohë për ta marrë në telefon dhe për t’i uruar ditëlindjen. Për një të rritur mund të jetë një gjest i vogël. Për një 13-vjeçar mund të jetë një kujtim për gjithë jetën. Dhe pikërisht kështu e ka përjetuar Adi. Ai thotë se këtë telefonatë do ta kujtojë gjatë, jo vetëm sepse ishte një urim për ditëlindje, por sepse erdhi nga një person të cilin e respekton dhe të cilin e ka takuar më parë në aktivitetet e mërgatës.
Kur diplomacia bëhet njerëzore
Diplomacia zakonisht lidhet me takime zyrtare, dokumente, protokoll, marrëdhënie ndërinstitucionale dhe përgjegjësi shtetërore. Por ndonjëherë diplomacia merr edhe një dimension shumë më njerëzor. Një telefonatë ndaj një fëmije të mërgatës, një urim, një fjalë e mirë apo një këshillë mund të ketë një ndikim që nuk matet me dokumente. Në rastin e Adi Hebibit, telefonata e Vigan Berishës ishte pikërisht një moment i tillë. Një diplomat që kujton një fëmijë të mërgatës, e merr në telefon dhe i uron ditëlindjen, i përcjell një mesazh të fuqishëm: fëmijët e mërgatës janë pjesë e rëndësishme e së ardhmes së Kosovës.
Ëndrra e Adi Hebibit
Në këtë ditëlindje, Adi ka edhe një dëshirë të madhe. Ai dëshiron që, kur të rritet, të ketë edhe shtetësinë e Republikës së Kosovës. Për të, kjo nuk është vetëm çështje dokumentesh. Është pjesë e identitetit dhe e lidhjes me vendin e origjinës së familjes së tij. Ai e përmend Luginën e Preshevës si vendin prej nga vijnë rrënjët e familjes së tij dhe shpreh bindjen e tij të fortë për lidhjen e asaj treve me Kosovën. Pavarësisht se është vetëm 13 vjeç dhe jeton në Zvicër, dëshira e tij është që lidhja me Kosovën të mos mbetet vetëm një kujtim familjar, por të jetë pjesë e identitetit të tij edhe në të ardhmen.
Një falënderim për Vigan Berishën
Ky gjest i Vigan Berishës meriton të përmendet. Jo për shkak se një telefonatë ditëlindjeje kërkon lavdërim, por sepse në një kohë kur fëmijët e mërgatës rriten mes dy realiteteve, çdo fjalë që i afron ata me gjuhën, kulturën dhe rrënjët e tyre ka peshën e vet. Adi nuk do ta harrojë urimin e marrë sonte. Ndoshta pas shumë vitesh, kur të jetë i rritur, do ta kujtojë atë mbrëmje të 22 shtatorit 2026 dhe do të thotë:
“Në ditëlindjen time të 13-të, Konsulli i Kosovës në Cyrih më mori në telefon dhe më uroi. Dhe më kujtoi të mos e harroj shqipen dhe Kosovën.”
Ky është një kujtim i bukur për një fëmijë.
Por është edhe një mesazh i bukur për të gjithë ne:
mërgata nuk është vetëm brezi që u largua nga atdheu. Mërgata është edhe brezi që po rritet larg tij dhe që duhet ta njohë, ta flasë gjuhën dhe t’i ruajë rrënjët. Pikërisht për këtë arsye, redaksia jonë e sheh të arsyeshme ta ndajë publikisht këtë moment dhe t’i shprehë falënderim të veçantë Konsullit të Përgjithshëm Vigan Berisha për këtë gjest njerëzor. Faleminderit, zoti Berisha, që në një ditë të ngarkuar pune gjetët kohë për një fëmijë të mërgatës. Faleminderit për urimin. Faleminderit për fjalët që ia thatë. Dhe mbi të gjitha, faleminderit që i kujtuat një 13-vjeçari se mund të dojë Zvicrën ku po rritet, pa e harruar gjuhën shqipe dhe pa i harruar rrënjët e tij. Ndoshta kjo është një nga format më të bukura të diplomacisë: të mbjellësh një fjalë të mirë te një fëmijë, sepse ajo fjalë mund të rritet bashkë me të.
