Përgatiti Dahest LUMA
Thirrje për unitet në një kohë të tensionuar politike: PhD. Dashnim Hebibi apelon që dallimet, inatet dhe përçarjet të mos e dëmtojnë atë që është paguar me sakrifica të mëdha Në një kohë kur zhvillimet politike në Kosovë dhe Shqipëri kanë rikthyer në qendër të debatit publik përplasjet, ndarjet dhe gjuhën e ashpër politike, publicisti, gazetari, poeti dhe Ambasadori i Paqes, PhD. Dashnim Hebibi, president i Institutit Shkencor Helvetik të Evropës Juglindore, me qendër në Cyrih të Zvicrës, ka përcjellë përmes një postimi në rrjetet sociale një mesazh të drejtpërdrejtë për unitet, përgjegjësi dhe kujtesë kombëtare. Mesazhi i tij mbështetet në kujtesën e sakrificës njerëzore gjatë luftës së Kosovës dhe në domosdoshmërinë që dallimet e sotme politike e shoqërore të mos shndërrohen në përçarje të pakthyeshme. Në qendër të postimit është ideja se liria duhet të shoqërohet me përgjegjësi ndaj së kaluarës dhe brezave që vijnë.
ME GJAK U FITUA LIRIA E KOSOVËS. MOS TA HUMBIM MES NESH!
Kosova e fitoi lirinë me gjak. Toka e saj ende mban gjurmët e atij gjaku. Pas çdo dëshmori qëndron një nënë, një baba, një fëmijë, një familje që ende e ndien boshllëkun. Ende nuk janë tharë lotët e kombit. Prandaj, ndalemi një çast dhe ta pyesim veten: A është kjo koha për t’u ndarë mes vete? A është kjo koha për të ushqyer inate, përçarje dhe urrejtje?
Jo!
Të bashkohemi, o vëllezër! T’i lëmë mënjanë inatet, dallimet dhe egoizmin. Të mos e copëtojmë me duart tona atë që u pagua kaq shtrenjtë me gjak. Nga Kosova në Shqipëri, nga Maqedonia e Veriut në Preshevë, nga Mali i Zi te çdo shqiptar, kudo që jeton — le ta ndiejmë veten një familje kombëtare. Nuk kemi nevojë të jemi të njëjtë për t’u bashkuar. Mund të mendojmë ndryshe, të votojmë ndryshe, të jetojmë në vende të ndryshme dhe të kemi besime të ndryshme, por kombin, gjuhën, kulturën dhe kujtesën tonë të mos i kthejmë në arsye për përçarje. Mund të kemi mendime dhe bindje të ndryshme. Mund të mos pajtohemi për shumëçka. Por nuk kemi të drejtë ta harrojmë se çfarë na ka bashkuar. Le t’i nderojmë të rënët jo vetëm duke i kujtuar, por edhe duke mos e shkatërruar njëri-tjetrin.
Mjaft me përçarje!
Mjaft me inate!
Mjaft me plagë të reja mbi plagët e vjetra!
Tani është koha të shikojmë përpara. Të ecim bashkë. Të flasim më pak me zemërim dhe më shumë me përgjegjësi. Të mos lejojmë që dallimet tona të bëhen më të mëdha se dhimbja jonë e përbashkët.
Bashkë, o vëllezër!
Për Kosovën.
Për ata që ranë.
Për nënat që ende qajnë.
Për fëmijët që duhet të rriten në paqe.
Të mos e harrojmë të kaluarën, por të mos lejojmë që ajo të na pengojë të ndërtojmë të ardhmen. Dhe kur të na pyesin një ditë ata që do të vijnë pas nesh: “Çfarë bëtë me sakrificën që trashëguat?”, le të kemi një përgjigje që nuk na turpëron:
Nuk e harruam gjakun. Nuk e humbëm njëri-tjetrin. U bashkuam dhe ndërtuam. Sepse ata që ranë nuk na lanë vetëm një kujtim. Na lanë një amanet.
Dhe amaneti është i shenjtë:
TË JEMI BASHKË.
TË QËNDROJMË BASHKË.
TË ECIM BASHKË.
PËR ATË QË U PAGUA ME GJAK,
LE TA NDËRTOJMË ME BASHKIM.
Një mesazh që kërkon të mbetet përtej ditës
Në thelb të këtij mesazhi qëndron një pyetje që nuk lidhet vetëm me një moment të caktuar politik: çfarë bëjmë me trashëgiminë e sakrificës që kemi marrë nga brezat para nesh?Për Hebibin, kujtesa nuk duhet të mbetet vetëm ceremoni, fjalim apo përkujtim. Ajo duhet të shoqërohet me përgjegjësi ndaj njëri-tjetrit dhe ndaj së ardhmes. Në fund, mesazhi i tij është një apel që dallimet të mos shndërrohen në armiqësi dhe debatet të mos kthehen në plagë të reja. Sepse historia e një populli nuk matet vetëm me atë që ka fituar, por edhe me mënyrën se si sillet me amanetin që ka trashëguar. Dhe ndoshta pyetja më e rëndë që duhet t’ia bëjmë vetes nuk është vetëm çfarë kemi trashëguar nga ata që ranë, por edhe çfarë do t’u lëmë atyre që do të vijnë pas nesh. Nëse trashëgimia është gjaku i derdhur për liri, përgjegjësia e brezit të sotëm është që atë trashëgimi ta ruajë me kujtesë, përgjegjësi, dinjitet dhe ndërtim — jo me plagë të reja.Sepse gjaku i derdhur nuk kthehet. Jeta e humbur nuk rikthehet. Por e ardhmja ende është në duart e të gjallëve.
