Nga Dashnim HEBIBI
Mbrëmja vrastare
zgërdhihet përçmuese,
mbi heshtjen e rrugëve
ku lodhja fle pa ëndrra.
Mëngjesi i përvuajtur
vajton vetveten,
me sytë e rënduar
nga një natë pa fund.
Ora ecën.
Njerëzit nxitojnë.
Bota rrotullohet
sikur asgjë të mos ketë ndodhur.
Por diçka ka vdekur
diku mes nesh —
një fjalë e mirë,
një dorë e shtrirë,
një zemër që besonte.
Kjo kohë
është me jetën
apo është me vdekjen?
Se njerëzit marrin frymë,
por shpesh nuk jetojnë;
ecin pranë njëri-tjetrit,
por nuk shihen.
Dhe nata zgërdhihet sërish,
ndërsa mëngjesi,
i përvuajtur,
ngrihet mbi rrënojat e shpirtit.
Ndoshta kjo është
koha moderne:
shumë dritë nëpër qytete,
por pak dritë
brenda njeriut.
Foto nga Adi HEBIBI
