Nga Ph.D. Dashnim Hebibi
Ku është Akademia e Shkencave? Ku janë rektorët, dekanët dhe profesorët? Ku është zëri i intelektualëve shqiptarë në këto momente të vështira për Shqipërinë?
Të nderuar akademikë, rektorë, dekanë dhe profesorë, sot nuk mjafton të qëndroni në zyrat tuaja, të mbani ligjërata në auditorë apo të shkruani artikuj shkencorë. Sot, Shqipëria ka nevojë për praninë, zërin dhe përgjegjësinë tuaj qytetare. Studentët tuaj kanë nevojë t’ju shohin pranë vetes, jo vetëm brenda mureve të universiteteve, por edhe në rrugë, aty ku ata po shprehin shqetësimet dhe kërkesat e tyre.
Ju duhet të jeni në rend të parë të protestës paqësore, pranë studentëve tuaj!
Jo për të nxitur përplasje, jo për të ushqyer tensione, por për të udhëhequr me urtësi, për të mbrojtur të drejtën e protestës paqësore, për të kërkuar dialog dhe për të ndihmuar që të mos ndodhë më e keqja. A nuk është detyrë e universitetit të formojë qytetarë të lirë, të përgjegjshëm dhe me guxim intelektual? A nuk është detyrë e profesorëve të jenë pranë studentëve pikërisht atëherë kur ata kanë më shumë nevojë për mbështetje dhe orientim? Nëse akademikët nuk e ngrenë zërin në momente të tilla, kur do ta bëjnë këtë?
Universiteti nuk është vetëm vendi ku jepen leksione dhe merren diploma. Ai është tempulli i dijes, i mendimit kritik, i lirisë akademike dhe i ndërgjegjes qytetare. Përgjegjësia e një profesori nuk mbaron me përfundimin e orës mësimore. Ajo vazhdon edhe jashtë auditorit, në shoqëri, aty ku vihen në provë vlerat që universiteti pretendon se përfaqëson.
Të nderuar akademikë, mos prisni që situata të përkeqësohet, që të shtohen të lënduarit apo që të ndodhë një tragjedi për të reaguar!
Është koha të veproni me përgjegjësi, të dilni publikisht, të kërkoni uljen e tensioneve dhe të bëheni urë komunikimi ndërmjet studentëve dhe institucioneve shtetërore. Prania juaj në ballë të protestës paqësore do të ishte një mesazh i fuqishëm se rinia nuk është e vetme, se dija nuk hesht përballë shqetësimeve shoqërore dhe se autoriteti akademik mund të vihet në shërbim të paqes, dialogut dhe dinjitetit njerëzor. Nuk ju kërkohet të pajtoheni me çdo kërkesë apo qëndrim të studentëve. Ju kërkohet t’i dëgjoni, t’i kuptoni dhe të mbroni të drejtën e tyre për t’u shprehur paqësisht. Ju kërkohet të ndihmoni që zëri i rinisë të dëgjohet përmes argumentit dhe dialogut, jo të mbytet nga përplasjet.
Nuk duam më dhimbje. Nuk duam humbje jetësh. Nuk duam të lënduar, dhunë dhe shkatërrim të imazhit të shqiptarëve para botës.
Duam një Shqipëri ku studentët dëgjohen, ku institucionet përgjigjen dhe ku çdo konflikt zgjidhet përmes dialogut e përgjegjësisë. Studentët janë e ardhmja e vendit. Ata do të jenë mjekët, mësuesit, studiuesit, inxhinierët dhe drejtuesit e së nesërmes. Ata meritojnë respekt, siguri dhe një shoqëri që nuk i braktis kur ngrenë zërin për shqetësimet e tyre. Akademia e Shkencave, rektoratet, dekanatet dhe çdo institucion arsimor duhet ta kuptojnë peshën e këtij momenti. Heshtja nuk e zgjidh krizën. Indiferenca nuk e ul tensionin. Përkundrazi, fjala e urtë, prania dhe ndërmjetësimi mund të ndihmojnë në parandalimin e pasojave të rënda.
Prandaj, thirrja ime është e drejtpërdrejtë: dilni nga zyrat, dilni nga heshtja dhe qëndroni në rend të parë të protestës paqësore, krah studentëve tuaj!
Bëhuni zëri i arsyes, mburoja morale e rinisë dhe promotorët e dialogut. Tregojeni me vepra se misioni juaj nuk është vetëm të përcillni dije, por edhe të mbroni vlerat njerëzore dhe qytetare. Pushtetet vijnë dhe shkojnë, por Shqipëria mbetet. Studentët janë bijtë dhe bijat e këtij vendi. E ardhmja e tyre është edhe e ardhmja jonë.
Mos i lini vetëm! Mos lejoni që heshtja të zërë vendin e përgjegjësisë! Veproni sot, përpara se të jetë tepër vonë!
Shqipëria ka nevojë për dijen tuaj, për guximin tuaj qytetar dhe për urtësinë tuaj. Ka nevojë për akademikë që nuk qëndrojnë larg shoqërisë, por ecin pranë saj në çastet më të vështira.
Për jetën, për paqen, për studentët dhe për të ardhmen e Shqipërisë!
