Përgatiti Dashnim HEBIBI
Kur kultura bëhet familje, suksesi bëhet krenari – nga Kelmendi në Dardani, nga Detroiti në Winterthur e deri në Renens
RENENS, ZVICËR, 05 shtator, 2026– Ka mbrëmje që kalojnë dhe harrohen. Ka edhe mbrëmje që mbeten gjatë në kujtesë. E shtuna e 5 shtatorit 2026 ishte njëra prej tyre. Në Renens të Zvicrës, në Festivalin Folklorik Mbarëkombëtar “Diaspora Jehon”, Edicioni II, Ansambli i Këngëve dhe Valleve “TROJET” nga Winterthuri jo vetëm që u ngjit në skenë. Ai solli me vete një histori, një përkushtim, një familje të tërë dhe një mision: ta mbajë gjallë këngën, vallen, gjuhën dhe shpirtin shqiptar në diasporë. Dhe në fund të asaj mbrëmjeje erdhi shpërblimi i madh.
“TROJET” fitoi Çmimin e Festivalit – vlerësimin më të lartë të festivalit.
Por kjo nuk ishte e gjitha. Juria e nderoi ansamblin edhe me:
Çmimin e Festivalit – Ansambli “TROJET”
Valltari më i mirë
Kostumi më i mirë
Tri çmime që në pamje të parë janë trofe. Por pas tyre fshihen qindra orë pune, dhjetëra prova, sakrifica prindërore, përkushtim i kryesisë, mbështetje e donatorëve dhe dashuria e një komuniteti të tërë.
NJË SKENË, NJË HISTORI SHQIPTARE
Nën moton “Nga Kelmendi në Dardani”, “TROJET” ndërtoi një rrëfim të veçantë artistik. Paraqitja nisi me tingullin e lahutës dhe figurën e plakut, si një kujtesë e gjallë e brezave që e ruajtën traditën në kohë të vështira. Më pas erdhi kënga me çifteli, kënga e grave, ritmi i tepsisë, kostumet tradicionale dhe, në fund, vallja dardane. Ishte një rrugëtim nga njëra krahinë në tjetrën, por edhe nga një brez te tjetri. Një rrëfim që nuk thoshte vetëm “kjo është tradita jonë”.
Thoshte:
“Kjo është ajo që ne jemi.”
Dhe pikërisht kjo e bëri paraqitjen e “TROJET” të veçantë.
“NE JEMI NJË FAMILJE”
Kryetari i Ansamblit “TROJET”, Zeqë Gashi, e ka thënë një fjali që ndoshta e përshkruan më së miri gjithë këtë histori:
“Ne jemi një familje.”
Dhe kush e sheh nga afër punën e këtij ansambli, e kupton se kjo nuk është vetëm një shprehje. Është realitet. Sepse pas fëmijës që del në skenë qëndron një nënë ose një baba që e ka sjellë në provë. Pas çdo prove janë prindërit që presin. Pas çdo udhëtimi janë familjet që organizohen. Pas çdo festivali janë njerëzit që lodhen, por nuk dorëzohen. Dhe pas çdo suksesi janë edhe ata që shpesh nuk shihen në fotografi. Prindërit. Ata janë pjesë e padukshme, por e pazëvendësueshme e çdo duartrokitjeje që marrin fëmijët e tyre.
PRINDËRIT – FORCA QË QËNDRON PAS SKENËS
Është e lehtë të shohësh një fëmijë të veshur bukur, duke vallëzuar në skenë. Por nuk është gjithmonë e lehtë të shohësh çfarë ka ndodhur para se të ndizet drita e skenës. Ka prindër që i sjellin fëmijët në prova edhe pas një dite të gjatë pune. Ka prindër që presin me orë.
Ka prindër që organizojnë udhëtimet. Ka prindër që kujdesen për veshjet, ushqimin, transportin dhe çdo detaj tjetër. Ka edhe nga ata që ndoshta nuk kërkojnë asnjë falënderim. Ata vetëm duan ta shohin fëmijën e tyre duke buzëqeshur në skenë. Dhe kur fëmija ngjitet në podium për të marrë një çmim, në sytë e prindit nuk është vetëm një trofe.
Është shpërblimi i gjithë asaj sakrifice. Është një moment kur prindi thotë me vete:
“Ia vlejti.”
Prandaj gëzimi i prindërve të “TROJET” pas çmimeve ishte i jashtëzakonshëm. Sepse ata nuk panë vetëm suksesin e një ansambli. Panë fëmijët e tyre të shkëlqejnë.
EDHE KËSHILLI I PRINDËRVE – NJË SHTYLLË E ANSAMBLIT
Në këtë rrugëtim një rol të rëndësishëm ka edhe Këshilli i Prindërve, i cili është pjesë e rëndësishme e kësaj familjeje. Puna e tij dëshmon se “TROJET” nuk ndërtohet vetëm nga ata që janë në skenë. Ndërtohet edhe nga ata që punojnë në prapaskenë. Nga kryesia. Nga Këshilli i Prindërve. Nga familjet. Nga njerëzit që organizojnë dhe mbështesin. Prandaj ky sukses i përket të gjithëve.
DONATORËT DHE AFARISTËT – MBËSHTETJE QË MERITON MIRËNJOHJE
Një fjalë e veçantë duhet t’u kushtohet edhe donatorëve dhe afaristëve shqiptarë që e kanë kuptuar se mbështetja e kulturës nuk është shpenzim. Është investim. Investim në fëmijët. Investim në gjuhën shqipe. Investim në identitet. Investim në të ardhmen. Në diasporë, shumë aktivitete kulturore nuk do të mund të zhvilloheshin pa njerëzit e biznesit që hapin dyert dhe ndihmojnë. Ka afaristë që japin mjete. Ka donatorë që ndihmojnë me udhëtime. Ka njerëz që kontribuojnë për kostume, transport, organizim dhe aktivitete. Ndoshta emrat e tyre nuk dalin gjithmonë në skenë. Por kontributi i tyre është aty. Në çdo kostum. Në çdo udhëtim. Në çdo festival. Në çdo buzëqeshje të një fëmije. Dhe kjo është arsyeja pse duhet thënë qartë: Kultura shqiptare në diasporë ka nevojë për biznesin shqiptar dhe biznesi shqiptar duhet ta shohë kulturën si pjesë të përgjegjësisë së tij ndaj komunitetit. Kur një afarist ndihmon një fëmijë të ruajë gjuhën dhe traditën e tij, ai nuk po financon vetëm një aktivitet. Ai po ndihmon që një pjesë e identitetit shqiptar të mos humbasë.
PAS AMERIKËS, ERDHI RENENSI
“Jemi kthyer nga Amerika dhe kemi pasur një ngarkesë të madhe përgatitjesh.”
Kjo do të ishte arsye e mjaftueshme për të kërkuar pak pushim. Por të rinjtë e “TROJET” nuk thanë jo. Pas pjesëmarrjes së suksesshme në festival në SHBA dhe pas çmimit të fituar atje, ata u përgatitën sërish.U organizua autobusi. U nisën nga Winterthuri. Destinacioni ishte Renensi. Një tjetër skenë. Një tjetër festival. Një tjetër provë. Dhe përsëri, flamuri shqiptar. Përsëri, kostumet. Përsëri, kënga. Përsëri, vallja. Dhe këtë herë, edhe tri çmime. Kjo tregon karakterin e këtij brezi. Ata nuk po vallëzojnë vetëm për duartrokitje. Po vallëzojnë sepse e ndjejnë se kanë një mision.
NGA TË VEGJËLIT TEK TË RRITURIT
Një nga pasuritë më të mëdha të “TROJET” është se puna nuk bëhet vetëm me një grup. Ajo fillon te më të vegjlit dhe vazhdon deri te të rriturit. Fëmijët rriten brenda ansamblit. Mësojnë këngë. Mësojnë valle. Mësojnë poezi. Mësojnë të dalin në skenë. Por, mbi të gjitha, mësojnë shqip. Në një kohë kur diaspora përballet me sfidën e ruajtjes së gjuhës dhe identitetit te brezat e rinj, “TROJET” po bën një punë që ka vlerë shumë përtej artit. Aty nuk mësohet vetëm si kërcehet. Aty mësohet kush jemi.
NJË ÇMIM QË SJELL EDHE PËRGJEGJËSI
Emocionet pas marrjes së çmimeve ishin të veçanta. Por pas gëzimit vjen përgjegjësia. Një çmim nuk është vetëm një kurorë. Është një obligim për të punuar edhe më shumë. Për kryesinë. Për udhëheqjen artistike. Për valltarët. Për prindërit. Për Këshillin e Prindërve. Për donatorët. Për të gjithë. Sepse tani pritshmëritë janë edhe më të mëdha. Dhe “TROJET” duket se është gati.
NJË FALEMINDERIT QË VJEN NGA ZEMRA
Falënderimi shkon për të gjithë ata që janë pjesë e kësaj familjeje. Për çdo fëmijë që ka ushtruar. Për çdo valltar dhe këngëtar. Për kryesinë e ansamblit. Për kryetarin Zeqë Gashi. Për Kryesinë. Për nënat dhe baballarët që kanë qenë gjithmonë pas fëmijëve të tyre. Për donatorët. Për afaristët. Për sponsorët. Për të gjithë ata që kanë dhënë kohë, mund, mjete dhe përkrahje. Por edhe për ata që kanë dhënë diçka që nuk kushton para: një fjalë të mirë. Sepse edhe një fjalë e mirë, në momentin e duhur, është mbështetje.
RRUGËTIMI VAZHDON
Suksesi në Renens nuk është fundi. Është një tjetër fillim. Si fitues i Çmimit të Festivalit, “TROJET” është ftuar të marrë pjesë në Festivalin “Hasi Jehon”, më 1, 2 dhe 3 maj 2027 në Gjonaj.
Kështu vazhdon rrugëtimi:
Nga Kelmendi në Dardani.
Nga Detroiti në Amerikë.
Nga Amerika në Winterthur.
Nga Winterthuri në Renens.
Dhe tash drejt Gjonajt. Një rrugëtim i bërë me autobusë, prova, lodhje, sakrifica, kostume, këngë, valle dhe shumë dashuri. Por mbi të gjitha, një rrugëtim i bërë me zemër. Sepse “TROJET” nuk është vetëm një ansambël. Është një shkollë e vogël e identitetit shqiptar. Është një vend ku fëmijët tanë mësojnë se prej nga vijnë. Është një urë mes gjeneratave. Është një dorë që ia dorëzon flamurin brezit tjetër. Dhe sa herë që një fëmijë i “TROJET” del në skenë, prapa tij qëndrojnë prindërit, kryesia, Këshilli i Prindërve, donatorët, afaristët dhe një komunitet i tërë. Prandaj, kur ai fëmijë vallëzon, vallëzon një familje e tërë. Kur ai këndon, këndon një komunitet. Kur ai reciton shqip, flet një gjeneratë. Dhe kur ngrihet flamuri shqiptar në skenë, kujtohemi të gjithë se identiteti nuk trashëgohet vetëm me fjalë. Ai ruhet duke e jetuar.“TROJET” po e jeton. Po e ruan. Po e përcjell. Dhe për sa kohë që në skenat e diasporës do të dëgjohet kënga shqipe, do të hidhet vallja shqiptare dhe do të recitohet fjala shqipe, zëri ynë nuk do të shuhet. Ai do të jehojë. Sot në Renens. Nesër në Gjonaj.
Dhe nesër e përgjithmonë, kudo që shqiptarët ta mbajnë gjallë këngën e tyre.
TROJET – një familje, një mision, një zë që do të jehojë për jetë.
NJË URIM DHE NJË MESAZH PËR TË ARDHMEN
Urime nga zemra Ansamblit “TROJET”! Urime fëmijëve dhe të rinjve, valltarëve e këngëtarëve, kryesisë, udhëheqjes artistike, prindërve, Këshillit të Prindërve, donatorëve, afaristëve dhe të gjithë atyre që po e mbajnë gjallë këtë familje shqiptare. Por pas këtyre çmimeve fshihet diçka shumë më e madhe: rinia shqiptare e diasporës po ruan gjuhën, këngën, vallen dhe traditat tona. Fëmijë të lindur e rritur larg trojeve shqiptare po dalin në skenë dhe po thonë me krenari: “Ne jemi shqiptarë!” Kjo është krenari, por edhe përgjegjësi. Sot këtë mision po e mbajnë mbi supe prindërit, shoqatat, ansamblet, mësuesit, vullnetarët, donatorët dhe afaristët shqiptarë. Ata meritojnë mirënjohje të veçantë.
Por kemi edhe një shpresë:
që institucionet e Kosovës dhe Shqipërisë të jenë më pranë jetës kulturore të diasporës dhe ta mbështesin atë më fuqishëm. Sepse kultura nuk është luks. Është identitet. Është gjuhë. Është kujtesë. Është e ardhmja jonë. Kosova dhe Shqipëria janë dy shtete, por një gjuhë, një kulturë dhe një trashëgimi shqiptare që duhet ta mbrojmë së bashku.“ TROJET” po e dëshmon se kur bashkohen fëmijët, prindërit, kryesia, donatorët dhe komuniteti, rezultatet vijnë.
Nga Renensi, një mesazh i qartë:
Rinia jonë nuk po e harron shqipen. Po e këndon. Po e vallëzon. Po e përcjell te brezi tjetër.
Urime “TROJET”!
Vazhdoni të punoni, sepse aty ku jehojnë kënga dhe fjala shqipe, aty jeton edhe identiteti ynë.
