Nga Arian Galdini
Në këtë tren
që pret me hekur
mishin e fushave të panjohura,
unë nuk jam thjesht udhëtar.
Jam njeri në provë,
i mbledhur prej rrugësh,
prej kujtimesh që s’pranuan të vdesin,
prej barrëve që s’e gjetën ende gojën e vet,
dhe prej asaj pjese të brendshme
që nuk duhet të zbrazet
edhe kur njeriu
ecën larg.
Jo çdo orë e udhës
është kalim.
Ka çaste
që të matin.
Ka dritare
që s’të japin peizazh,
por gjykim.
Ka shina
që s’të çojnë vetëm përpara,
por të pyesin
çfarë shpëtove prej vetes
gjatë gjithë kësaj largësie.
Rrugës për Firenze
çdo mal që ngrihet përtej xhamit
më bën hije
si një jetë e mëparshme.
Mbi kodrat që ikin pas
shtrihet një fëmijëri e tërë
që s’më kërkon llogari,
por më gjykon pa zë.
Njeriu bëhet i denjë për udhë
vetëm kur s’e tradhton fëmijën
që dikur i dha emër
gjërave të para,
bukës,
shiut,
zërit të nënës,
pluhurit të rrugës.
Në ditën e Pashkës
kjo udhë s’më bëhet peizazh,
por kryq që ecën.
Mbi supe
nuk mbaj vetëm lodhjen e rrugës,
por plagët e heshtura të atdheut,
fytyrat e atyre
që mbetën pa urë,
fjalët që s’u thanë në kohë,
dhe atë premtim të padukshëm
që njeriu ia bën vetes
kur vendos
të mos jetojë kot.
Nostalgjia më kafshon ngadalë në brinjë
si qen besnik
që s’më ndahet në asnjë udhëkryq.
Ajo s’më lë të harroj
se rruga e vërtetë
nuk është ajo që bën treni mbi shinën e vet,
por ajo që njeriu bën
mes asaj që la pas
dhe asaj që ende s’e ka merituar.
Çdo urë që kaloj
nuk është vetëm lidhje mbi ujë.
Është amanet i mosardhur.
Çdo tunel
nuk është vetëm errësim i përkohshëm,
por provë
që njeriu duhet të ecë
edhe kur s’e sheh fundin.
Firenze më pret
jo si kartolinë,
jo si bukuri për sy të huaj,
por si qytet
që e di barrën e gurit.
Kupolat, kambanat, kalldrëmi
nuk janë vetëm formë,
por kujtesë e gurëzuar
e një lufte të gjatë
midis shpirtit dhe lavdisë,
midis ndriçimit dhe krenarisë,
midis njeriut që krijon
dhe njeriut që do të adhurohet
për krijimin e vet.
Nuk shkoj atje
për ta harruar dhimbjen,
por për ta mbajtur më drejt.
Ka udhëtime
që s’të largojnë nga vendlindja,
por të kthejnë më afër eshtrave të saj,
më afër gjuhës së saj,
më afër asaj gjëje të pathënë
që e bën njeriun shqiptar
edhe kur rri në një tren të huaj,
mes fushave, tuneleve, stacioneve,
me Pashkën mbi shpirt
dhe mallin si shenjë të mbajtur me mund.
Ky mall
nuk është luks i njeriut
që s’di të gëzojë të tashmen.
Është prova
se rrënjët s’kanë vdekur.
Se kujtesa nuk është pllakë në mur,
por gjak që ecën.
Se misioni, kur është i vërtetë,
nuk të kërkon të harrosh,
por të bartësh.
Dhe të bartësh
nuk do të thotë të tërhiqesh zvarrë nën peshë,
por ta ngresh barrën
derisa ajo
të bëhet formë e njeriut.
Unë vij
si njeri që ka pirë nga burimi i vetmisë
dhe s’është bërë i hidhur.
Si njeri që ka parë mjaft errësirë
sa të mos mashtrohet
nga çdo shkëlqim.
Si njeri që nuk kërkon prej një qyteti
t’i japë identitet,
por t’i kujtojë
se identiteti i vërtetë
është ai që mbijeton
mes rrugës, largësisë, mallit dhe thirrjes.
Në këtë ditë të shenjtë
çdo frymë bëhet udhëkryq.
Dhe njeriu e ndien
se ringjallja
nuk është metaforë e bukur për kalendarë,
por ligj i tmerrshëm e i ëmbël njëherësh,
se asgjë që është e vërtetë
nuk pranon të rrijë përgjithmonë nën dhe.
Rrugës për Firenze
nuk jam vetëm njeri që udhëton.
Jam njeri që mban mbi vete
ata që nuk arritën të shkojnë,
ata që mbetën në udhëkryq,
ata që s’e panë dot qytetin,
as gurin,
as mëngjesin mbi gur,
as ringjalljen që vjen
jo si zbukurim,
por si barrë që duhet mbajtur.
Dhe nëse kam ndonjë mision,
ai nuk është të mbërrij.
Është të mos e lë barrën
të bëhet kotësi.
Është ta mbaj
derisa shpresa të mos jetë më
thirrje e largët,
por gjë që mund të preket,
si ujë,
si bukë,
si dorë,
si gur i ngrohur nga dielli.
Atëherë njeriu e di,
rruga s’e çoi larg vetes.
Ia la mbi supe.
