Nga Dashnim HEBIBI
Një reflektim për jetën, mendjemadhësinë, përulësinë dhe gjurmët që lëmë pas.
“O Zoti im, nëse më sheh duke ecur mbi tokë me mendjemadhësi, atëherë ma kujto se një ditë toka do të jetë mbi mua!”
Ndonjëherë njeriu ka nevojë të ndalet, të heshtë për disa çaste dhe ta shikojë jetën jo nga lartësia e pozitës që mban, por nga thellësia e së vërtetës që e pret. Sa shpejt harrojmë se jemi kalimtarë në këtë botë! Sa lehtë na pushton mendjemadhësia, sa shumë rëndësi u japim titujve, pasurisë, pushtetit, famës dhe emrit që kemi ndërtuar! Nganjëherë sillemi sikur bota na përket, sikur jemi të përhershëm dhe sikur asgjë nuk mund të na ndodhë.
Por e vërteta është krejt ndryshe: askush nuk ka ardhur në këtë jetë për të qëndruar përgjithmonë.
Çdo mëngjes që zgjohemi është një mundësi më shumë për të bërë mirë, por njëkohësisht edhe një ditë më pak nga koha që na është dhënë. Çdo ditë po i afrohemi asaj banese të fundit, ku nuk do të na duhen as dyert e mëdha, as shtëpitë luksoze, as llogaritë bankare dhe as duartrokitjet e njerëzve. Atje nuk do të na shoqërojë asnjë titull që sot e mbajmë me krenari. Nuk do të na përcjellë pasuria që kemi grumbulluar me aq mund. Do të mbetet vetëm ajo që kemi bërë, e mira që kemi dhënë dhe dhimbja që, ndoshta, ua kemi shkaktuar të tjerëve. Sikur kemi harruar se trupi ynë, për të cilin sot kujdesemi aq shumë, një ditë do të kthehet në dhe. Toka mbi të cilën sot ecim do të na mbulojë. Dhe atëherë nuk do të ketë rëndësi kush kemi qenë në sytë e botës, por çfarë kemi qenë në të vërtetë si njerëz.
Për çfarë, atëherë, kjo mendjemadhësi?
Për çfarë kjo urrejtje?
Pse t’ia vështirësojmë jetën njëri-tjetrit, kur edhe vetë jeta është aq e shkurtër?
Pse të mos kërkojmë falje, pse të mos falim, pse të mos zgjasim dorën e ndihmës, pse të mos e gëzojmë dikë me një fjalë të mirë?
Nuk është e domosdoshme të jesh i pasur për të qenë bujar. Nuk është e domosdoshme të kesh pushtet për të qenë i madh. Nuk është e domosdoshme të kesh titull për të merituar respekt. Ndonjëherë, një zemër e pastër vlen më shumë se të gjitha pasuritë e kësaj bote. Prandaj, le të bëjmë mirë sa të kemi mundësi. Le të mos e masim vlerën tonë me atë që zotërojmë, por me atë që japim. E nëse nuk kemi mundësi t’i bëjmë dikujt mirë, së paku të mos i bëjmë keq. Të mos bëhemi shkak i lotëve të dikujt, të mos e poshtërojmë askënd dhe të mos harrojmë se secili njeri bart në vete një histori, një plagë dhe një betejë që ndoshta ne nuk e shohim. Mos prit të humbasësh dikë për ta kuptuar vlerën e tij. Mos prit të jesh në vështirësi për ta kuptuar dhimbjen e tjetrit. Mos prit ditën e fundit për të kërkuar falje, sepse jo gjithmonë do të kemi një ditë tjetër. Në këtë botë jemi vetëm mysafirë. Disa qëndrojnë më gjatë, disa më pak, por askush nuk e ka në dorë kohën e largimit. Dhe, në fund, pyetja nuk është sa shumë kemi pasur, sa lart kemi arritur apo sa njerëz na kanë njohur.
Pyetja është:
A kemi lënë pas një njeri më të lumtur?
A kemi ndihmuar dikë?
A kemi qenë të drejtë?
A do të na kujtojë dikush me mall dhe me një lutje të sinqertë?
Sepse njeriu nuk bëhet i madh duke qëndruar mbi të tjerët, por duke mos i shkelur ata gjatë rrugëtimit të tij. Sot ecim mbi tokë me kokën lart, por një ditë do të shtrihemi nën të njëjtën tokë. Prandaj, le të jetojmë me zemër të pastër, me shpirt të përulur dhe me ndërgjegje të qetë. O Zot, na e kujto këtë të vërtetë sa herë që harrojmë se jemi kalimtarë. Na ruaj nga mendjemadhësia, nga padrejtësia dhe nga zemrat që nuk dinë të falin. Na jep forcë të bëjmë mirë, edhe kur e mira nuk na kthehet.
Sepse jeta mbaron për të gjithë, por jo të gjithë lënë pas të njëjtën gjurmë!
Në fund, le të mos harrojmë një të vërtetë që shpesh e harrojmë në zhurmën e kësaj bote: nuk kemi ardhur për të qenë mbi të tjerët, por për të qenë pranë njëri-tjetrit. Një ditë, të gjithë do të heshtim nën të njëjtën tokë. Aty nuk do të ketë të pasur e të varfër, të pushtetshëm e të pafuqishëm, të famshëm e të panjohur. Do të ketë vetëm një të vërtetë: jeta jonë ka përfunduar, ndërsa veprat tona kanë mbetur pas. Prandaj, sa jemi gjallë, të duam më shumë, të falim më shpesh, të ndihmojmë pa pritur shpërblim dhe të mos ia marrim askujt buzëqeshjen. Mos e përdorim jetën për të ngritur veten duke ulur të tjerët, por për të lënë pas diçka të mirë. Sepse një ditë do të na mungojë kjo tokë, kjo frymë, kjo jetë dhe njerëzit tanë. E kur të vijë ajo ditë, nuk do të kemi më mundësi të themi “më fal”, “të dua” apo “faleminderit”. Do të flasin vetëm kujtimet dhe veprat tona. Sot është koha të bëhemi njerëz më të mirë. Nesër mund të jetë vonë.
