Nga Dashnim HEBIBI
Fjala e lirë – Ndonjëherë, dhimbjen më të madhe nuk ta shkakton armiku që e njeh, por njeriu që e ke besuar. Ai që të buzëqeshi në sy, të foli për mirësi dhe të dha përshtypjen se ishte pranë teje, ndërsa pas shpine mbillte fjalë, hidhësi dhe negativitet. Dhe ndoshta kjo është plagë më e rëndë: të kuptosh se nuk je lënduar nga dikush që e prisje, por nga dikush të cilit ia kishe hapur derën e shpirtit.
Ka njerëz që duken të mirë, por janë të hidhur si pilimi. E fshehin hidhërimin pas buzëqeshjeve, zilinë pas komplimenteve dhe ligësinë pas fjalëve të ëmbla. Të afrohen jo për të të ngrohur, por për të marrë prej teje diçka që nuk e kanë vetë: dritën, qetësinë dhe mirësinë. Njerëzit janë si librat. Disa të mashtrojnë me kopertinën, disa të joshin me titullin, por vetëm koha ta zbulon përmbajtjen. Njeriu nuk lexohet me sy, por me mendje, me përvojë dhe me shpirt. Karakteri është shkrimi i tij i vërtetë, veprat janë kapitujt e jetës, ndërsa heshtja shpesh është faqja që tregon më shumë se një mijë fjalë. Në kohën tonë ka shumë njerëz me kopertina të arta, por me faqe të zbrazëta. Duken të bukur nga jashtë, por brenda mbajnë boshllëk, zili dhe hidhësi. Prandaj, mos u mashtro nga ajo që njeriu përpiqet të tregojë; shiko atë që ai bën kur nuk ka asgjë për të fituar prej teje. Sepse fjalët mund të jenë të bukura, buzëqeshjet mund të jenë të rreme, por karakteri zbulohet gjithmonë në momentet kur njeriu mendon se askush nuk po e sheh.
Dhe kur ta kuptosh se dikush të sjell vetëm dhimbje, mos u ndje fajtor që largohesh. Ndonjëherë, largimi nuk është mungesë dashurie; është respekt për veten.
Nuk ke pse të qëndrosh pranë njerëzve që ta helmojnë qetësinë, ta zbehin buzëqeshjen dhe të bëjnë të dyshosh te vetja. Ka njerëz që duhet t’i falësh, por jo t’i lejosh përsëri në jetën tënde. Zgjidhi me kujdes njerëzit që ke pranë. Rri me ata që ta shtojnë dritën, jo me ata që përpiqen ta shuajnë. Me ata që gëzohen për të mirën tënde, jo me ata që vuajnë kur të shohin duke përparuar. Sepse në fund, njeriu nuk mbahet mend për kopertinën që kishte, por për gjurmën që la në shpirtin e të tjerëve. Nëse dikush të sjell vazhdimisht negativitet, mos u mundo ta ndryshosh. Largohu me qetësi. Jo çdo njeri meriton çelësin e shpirtit tënd dhe jo çdo derë duhet të mbetet e hapur. Në perspektivën e psikologjisë sociale dhe të marrëdhënieve ndërnjerëzore, cilësia e rrethit shoqëror përbën një faktor të rëndësishëm në formësimin e mirëqenies emocionale, stabilitetit psikologjik dhe zhvillimit personal të individit. Marrëdhëniet e karakterizuara nga negativiteti, manipulimi, hipokrizia apo mungesa e reciprocitetit mund të ndikojnë gradualisht në perceptimin që individi ka për veten, për të tjerët dhe për realitetin shoqëror. Për këtë arsye, aftësia për të identifikuar sjelljet toksike, për të vendosur kufij të shëndetshëm dhe për të përzgjedhur me vetëdije marrëdhëniet shoqërore përbën një element të rëndësishëm të pjekurisë emocionale dhe të inteligjencës sociale.
Në një shoqëri ku imazhi shpesh paraprin përmbajtjen, vlera e individit nuk duhet të përcaktohet nga perceptimi sipërfaqësor, por nga koherenca ndërmjet fjalëve, qëndrimeve dhe veprimeve. Në fund, koha funksionon si mekanizmi më i saktë i verifikimit të karakterit: ajo i ekspozon kontradiktat, i demaskon paraqitjet artificiale dhe e dallon autenticitetin nga fasada. Prandaj, ruajtja e dinjitetit, e ekuilibrit emocional dhe e integritetit personal nuk kërkon të ndryshojmë të tjerët, por të kemi maturinë për të zgjedhur se kujt i japim kohën, besimin dhe hapësirën në jetën tonë.
