Përgatiti: Anëdrin Luma
Publicisti dhe doktori i shkencave politike kujton hyrjen në Kosovën e sapoçliruar si gazetar i gazetës “Republika”, medium i themeluar nga Sabri Godo, dhe rrugëtimin e tij mbi tri dekada në mbrojtje të fjalës së lirë.
Cyrih, 24 qershor 2026- – Publicisti, ambasadori i paqes dhe doktori i shkencave politike Dashnim Hebibi, i cili prej vitesh jeton dhe vepron në Zvicër, ka kujtuar një moment të veçantë të jetës së tij profesionale dhe personale: kthimin në Kosovë pas çlirimit të saj në qershor të vitit 1999. Përmes një reflektimi të publikuar në rrjetet sociale, ai ka ndarë kujtime nga një rrugëtim mbi tri dekada në gazetari, duke rikthyer në vëmendje kohët kur profesioni i gazetarit ishte mision, sakrificë dhe përgjegjësi ndaj së vërtetës. Për Hebibin, gazetaria nuk ka qenë kurrë një mjet për përfitime personale apo për të ndërtuar ndikim politik. Përkundrazi, ajo ka qenë një mision i lidhur ngushtë me zhvillimet historike të kombit shqiptar, veçanërisht në periudhat më të vështira të Kosovës.
“Janë bërë tashmë 31 vjet prejse fjala ime e parë si gazetar u botua në gazetën ‘Bujku’, e cila trashëgonte frymën e gazetës legjendare ‘Rilindja’. Ishte një kohë kur fjala e lirë sfidonte frikën dhe censurën, ndërsa ne që hynim në botën e gazetarisë besonim se e vërteta duhej të dokumentohej dhe të mbrohej me çdo kusht”, kujton ai.
Raportimet nga Kosova e sapoçliruar
Një nga periudhat më domethënëse të karrierës së tij lidhet me verën e vitit 1999. Vetëm pak ditë pas çlirimit të Kosovës, Hebibi hyri në vend si gazetar i gazetës “Republika”, një prej mediave të njohura shqiptare të kohës. Gazeta “Republika” ishte themeluar nga shkrimtari, intelektuali dhe politikani i njohur shqiptar Sabri Godo, një figurë që la gjurmë të rëndësishme në jetën politike, kulturore dhe mediatike shqiptare. Nën drejtimin e kryeredaktorit të ndjerë Dalip Greca dhe në bashkëpunim me një ekip gazetarësh të njohur të kohës, Hebibit iu besua detyra për të raportuar nga Kosova e pasluftës. Në atë periudhë, informacioni nga terreni ishte i kufizuar dhe mediat shqiptare kishin nevojë për dëshmi të drejtpërdrejta nga vendi që sapo kishte dalë nga lufta. Për këtë arsye, prania e gazetarëve në terren kishte rëndësi të jashtëzakonshme.
Kosova e atyre ditëve mbante ende plagët e luftës. Qytete dhe fshatra të tëra ishin të shkatërruara, mijëra familje ishin kthyer nga mërgimi ose nga kampet e refugjatëve, ndërsa pasojat e politikës represive të regjimit serb ishin të dukshme kudo.
“Kur preka tokën e Kosovës së lirë, emocionet ishin të papërshkrueshme. Ishte një përzierje gëzimi, dhimbjeje dhe përgjegjësie. Nga njëra anë shihje lumturinë e njerëzve që po ktheheshin në shtëpitë e tyre, ndërsa nga ana tjetër përballeshe me shkatërrimin e madh që kishte lënë pas lufta”, kujton Hebibi.
Bashkëpunimi me NATO-n dhe liria e raportimit
Në atë periudhë, forcat e NATO-s dhe KFOR-it kishin marrë përgjegjësinë për sigurinë në Kosovë. Për shkak të rrethanave të veçanta dhe rëndësisë së raportimit nga terreni, gazetarëve iu krijuan mundësi për të lëvizur dhe raportuar në zona të ndryshme të vendit. Hebibi thekson se NATO-KFOR-i i kishte akredituar dhe u kishte mundësuar gazetarëve të ushtronin profesionin e tyre në mënyrë të lirë dhe të sigurt, duke raportuar nga afër zhvillimet në Kosovën e pasluftës. Ai ka ushtruar profesionin e gazetarit, duke përfituar nga mundësia që mediat të kishin qasje në terren dhe të dokumentonin proceset historike që po ndodhnin në Kosovë. Kjo përvojë i mundësoi atij të ishte dëshmitar i drejtpërdrejtë i kthimit të jetës normale në vend, i përpjekjeve për rindërtim dhe i shpresës së qytetarëve për një të ardhme më të mirë.
Gazetaria si mision dhe jo si biznes
Pas 31 vjetësh në gazetari, Hebibi shpreh shqetësimin e tij për transformimin që ka pësuar media në shumë vende.
Sipas tij, gazetaria e dikurshme, e bazuar në verifikimin e fakteve dhe përgjegjësinë publike, po përballet me sfida të mëdha në epokën e rrjeteve sociale dhe garës për klikime.
“Ne vinim nga një kohë kur lajmi verifikohej disa herë para se të publikohej. Sot shpesh ndodh e kundërta. Shpejtësia ka marrë përparësi ndaj saktësisë dhe sensacionalizmi ndaj profesionalizmit. Kjo është një sfidë për të gjithë ata që besojnë në gazetarinë serioze”, vlerëson ai.
Megjithatë, ai mbetet besnik ndaj parimeve që e kanë shoqëruar që nga fillimet e karrierës.
“Nuk e kam parë kurrë gazetarinë si mënyrë për të pasuruar konton bankare. E kam parë si një mundësi për të shërbyer. Kam shkruar jo për t’u pëlqyer pushteteve, por për t’i shërbyer së vërtetës. Fjalët e mia nuk kanë qenë me porosi, por me përgjegjësi”, shprehet ai.
Formimi në Universitetin e Tiranës
Një rol të rëndësishëm në formimin e tij profesional kanë luajtur studimet në Universitetin e Tiranës, ku ai u edukua nga profesorë të njohur të gazetarisë shqiptare. Ai kujton me respekt pedagogët dhe miqtë e tij gazetarë të kohës që i mësuan se gazetaria nuk është thjesht një profesion teknik, por një mision publik që kërkon integritet, guxim dhe përkushtim.
“Kemi mësuar se gazetari duhet të jetë pranë së vërtetës edhe kur ajo nuk është e përshtatshme për pushtetin. Ky mësim më ka shoqëruar gjatë gjithë jetës”, thekson ai.
Mërgata shqiptare, një temë e pandarë
Një pjesë e rëndësishme e veprimtarisë së tij publicistike i është kushtuar mërgatës shqiptare, veçanërisht asaj në Zvicër dhe në vendet e tjera evropiane. Sipas Hebibit, diaspora shqiptare ka qenë një faktor kyç në mbështetjen e çështjes së Kosovës dhe në ruajtjen e identitetit kombëtar gjatë periudhave më të vështira historike. Ai e konsideron mërgatën si një nga shtyllat më të rëndësishme të kombit shqiptar dhe një urë lidhëse mes shqiptarëve kudo që jetojnë.
Një rrugëtim që vazhdon
Sot, pas më shumë se tri dekadash në gazetari, publicistikë dhe kërkim shkencor, Dashnim Hebibi vazhdon të shkruajë dhe të kontribuojë në debatet publike kombëtare.
Kur kthehet pas në kohë, ai nuk flet për nostalgji, por për mirënjohje.
“Sot kam vetëm mirënjohje për çdo faqe të shkruar, për çdo lexues, për çdo bashkëpunëtor dhe për çdo njeri që më ka besuar. Gazetaria më ka dhënë mundësinë të jem pranë historisë dhe ta dokumentoj atë. Kjo është pasuria më e madhe që mund të ketë një gazetar”, thotë ai.
Në fund të reflektimit të tij, ai shpreh falënderim për familjen, miqtë, bashkëpunëtorët dhe për të gjithë ata që e kanë mbështetur gjatë këtij rrugëtimi 31-vjeçar. Për Dashnim Hebibin, fjala e lirë mbetet ende arma më e fuqishme e qytetarit të lirë. Dhe, siç shprehet vetë ai, për sa kohë do të ketë frymë, ajo do të mbetet në shërbim të së vërtetës, të drejtës dhe kombit shqiptar. / HelveticALForum.ch.
