NGA: LAVDIJE HOTI BUÇAJ
Ndrydhur nga harresa kolektive,
jetova me frikën brenda vetes
të brymosur në shpirt,
ditë pas dite,
e mbyllur në heshtjen time.
Po, u frikësova!
Por dashuria atërore
nuk me la hapsirë të largohem.
Dashuria për djalin,
më e madhe se frika
me mbajti në këmbë,
me nxiti për të vazhduar tutje.
Vrapova drejt tokës që digjej
zbathur, sy më sy me frikën,
por me shpirtin që nuk dorzohet.
Të gjithë më panë,
askush dorën nuk e zgjati
drejt meje.
E sot,
ma mbyllën derën përgjithmonë.
