Nga Çun Lajçi
Provoj me ecë rrugës së Durrësit, pa i kujtue vitet ’91, ’97 e as këtë ’26-shin.
S’mundem.
Në çdo gur të shkulun prej trotuarit më del përpara nji njeri me penjë në byzylykun e dorës, që thotë; – unë jam karrige, ulu n’prehnin tim ta bajmë dialogun, e mue më këputen kambët. Bie në gropat e ujit që ma hudh nji makinë e madhe, e bardhë.
Në nji udhë që s’e di pse vazhdoj me e shkelë, ndalem pranë nji grope të hapun prej rrotave që s’pushojnë tue e vra tokën.
E shikoj gropën dhe, përtej saj, dalloj siluetën e Rikardit, artistit që bani emën mbi nji shtyllë telefoni, mes akullit e borës.
— Ik, — më thotë. — Shpëto prej akujve, se ma s’ke me u shkri!
Trishtohem.
Vrapoj drejt Akademisë së Arteve, por rrëzohem mbi grumbujt e gurëve. Përgjakem. Rënkoj. Bujari, ai artisti që la gjurmë me nji klarinetë, ma kap dorën e më ndihmon me u ngritë. Por nji makinë ma zbraz përsëri ujin përsipër dhe hija e aktorit të «Gjeneralit…» zhduket.
E shoh veten të shtrimë mbi nji shtrat të ftohtë e të thellë. Vdekja ime qesh, tue më shikue me habi, si nji stinë që pret me ardhë.
— Lëviz, se të shkelin makinat! — më thotë ajo aktorja me lyrthë në ballë.
Margarita asht.
Më mbulon me pallton e saj të kuqe.
— Kur të lodhesh, ulu nën hijen e pemëve, jo në rrugën e rrotave.
Dua me i thanë: ma mirë le të më shkelin. S’po më jetohet ma, kur shoh se si nji i çmendun e çmendi nji popull, e groposi nji Shqipni dhe prapë s’u ngop. I shkallmon të gjithë, i len të dërmuem e mandej don me i çue në Evropë.
Sikur të donte me mbetë vetëm ai në Surrel e, prej andej, me e gjuajtë pëshurrën e vet mbi Tiranë çdo mëngjes.
Te Kryeministria më ndalin rojet. Më ulin në nji karrige të djegun.
— Rri këtu. Ka punë me ty artisti me rruaza e penj të kuq.
Artistët e kanë gjuhën e vet, që ne të tjerët nuk e kuptojmë, më thonë.
E unë bërtas:
— Nuk due dialog!
Dhe vdes mbi karrigen e djegun prej protestuesve të natës që shkoi.
Prej sipër Kryeministrisë më flet korbi me mjekrrën e bardhë:
— Shikoni kush na erdhi për dialog! I çmenduni dardan, që këndon në sharki e s’më len me ba gjumë në Surrel!
— Ky duhet të burgoset! — u thotë rojeve. — Ky asht ANTIFA! Ky e mat jetën me hijen e vet, jo me orën e Tiranës.
Ka ardhë ai që shëtit qyteteve me libra, ai që në Orosh bahet Gjonmarkagjon e m’çon fjalë:
— Ik, se i ikun ke ardhë. Shko, se i shkuem ishe. Fluturo, se pa krahë fluturove!
Pastaj m’i verbon sytë me nji tym, me nji spërkatje, me nji pluhun t’bardhë …
Sot i kam shkelë gurët e Bulevardit të Dëshmorëve. Kam dashtë me i pa studentët, me maska e pa maska. Kam takue Kadri Roshin e Ndrek Lucën, tue bisedue për Lidhjen e Prizrenit me vëlleznit Frashëri.
E aty më ka lidhë me penj ai Edi, ai që s’i duron as zogjtë, as fëmijët.
Aman, më kërkoni në komisariat, në Shallvare, aty ku dikur e mora shtetësinë me dekretin e Salës. Atje më gjeni, prapa grilave, tue bërtitë:
Rrnoftë Shqipnia, e bijtë e bijat e saj!
22 tetor 2026
