Nga Dahest LUMA, Tiranë
Takimi me Eric Adams në samitin e diasporës në Tiranë merr një dimension edhe më të veçantë kur ndalemi më gjatë tek figura dhe rrugëtimi i tij.
Eric Adams ka qenë një nga drejtuesit më të rëndësishëm të një qyteti global si New York City. Si Kryebashkiak i këtij metropoli, ai udhëhoqi një nga qendrat më të mëdha ekonomike, kulturore dhe politike në botë. Roli i tij nuk kufizohet vetëm në administrimin lokal – vendimet dhe vizioni i tij kanë ndikim që shpesh reflektohet në nivel ndërkombëtar. Para kësaj detyre, ai ka shërbyer edhe si President i Borough-it të Brooklyn-it dhe më herët si senator në shtetin e Nju Jorkut, duke ndërtuar një profil të konsoliduar politik. Një pjesë shumë e rëndësishme e jetës së tij është edhe shërbimi në Departamentin e Policisë së New York City, ku ai arriti gradën e kapitenit.
Kjo përvojë e ka bërë atë një figurë të fokusuar në sigurinë publike, por edhe në reformimin e institucioneve dhe ndërtimin e besimit mes qytetarëve dhe autoriteteve. Pikërisht ky kombinim i përvojës, ndikimit dhe përulësisë u reflektua edhe në takimin me PhD.Dashnim Hebibin. Në një ambient të mbushur me njerëz dhe protokolle, Eric Adams tregoi një respekt të veçant: vëmendjen njerëzore. Ai dëgjoi me interes për Luginën e Preshevës, për sfidat dhe realitetin e saj, duke dëshmuar se është një lider që nuk i shmang temat e ndjeshme.
Hebibi, nga ana e tij, vazhdoi misionin që e karakterizon në çdo takim me personalitete të mëdha: ai e vendos gjithmonë Luginën e Preshevës në qendër të bisedës duke e ditur se është apolitik dhe ekspert i politikës. Me fjalë modeste e me fakte dhe me shumë peshë, ai përcolli një realitet që kërkon më shumë vëmendje ndërkombëtare, duke u bërë zëri i atyre që shpesh nuk dëgjohen sa duhet.
Një element që e bën edhe më të veçantë figurën e Eric Adams është lidhja e tij me komunitetin shqiptar. Marrja e shtetësisë shqiptare është një akt që shkon përtej simbolikës – është një dëshmi e respektit dhe e një marrëdhënieje të ndërtuar ndër vite me diasporën shqiptare në New York City. Ai e ka pranuar publikisht se shqiptarët janë një pjesë e rëndësishme e strukturës sociale dhe ekonomike të qytetit që ai drejtoi.
Në këtë frymë, Hebibi përcolli edhe përshëndetjet e mërgimtarëve nga Zvicra, duke përfshirë Shoqatën Humanitare “Lugina e Preshevës”, që është kryetar i saj, një shoqatë që simbolizon përkushtimin e diasporës ndaj çështjes kombëtare. Gjithashtu e njoftoi edhe për Institutin Shkencor Helvetik të Evropes Juglindore me qendër në Zvicër që ështe president i saj. Këta janë njerëz që, edhe pse larg atdheut, nuk e kanë humbur asnjëherë lidhjen me të dhe vazhdojnë të kontribuojnë pa u ndalur.
Ky takim mbetet një dëshmi se sa e rëndësishme është përfaqësimi i drejtë dhe i sinqertë. Kur një figurë si Dr.sci. Dashnim Hebibi flet me përkushtim dhe kur një lider si Eric Adams dëgjon me respekt, krijohet një hapësirë ku çështjet e rëndësishme marrin vëmendjen që meritojnë. Në fund, kjo histori nuk është vetëm për një takim, por për dy botë që lidhen: ajo e diasporës që nuk harron dhe ajo e lidershipit global që zgjedh të dëgjojë. Dhe në këtë ndërthurje, lind shpresa për më shumë mirëkuptim, mbështetje dhe përparim për çështje që kanë nevojë për zë dhe përkrahje. Në përmbyllje, ky takim në Tiranë me Eric Adams nuk ishte thjesht një episod i radhës në agjendat zyrtare, por një dëshmi e gjallë se fjala e sinqertë dhe e drejtë ka fuqinë të depërtojë përtej kufijve, protokolleve dhe interesave të momentit. Kur një zë si ai i Hebibit ngrihet për Luginën e Preshevës me përkushtim të palëkundur, dhe kur përballë tij qëndron një lider që di të dëgjojë, lind një shpresë reale se çështjet e drejta nuk mbeten në heshtje.
Takimi me Eric Adams në samitin e diasporës në Tiranë nuk ishte thjesht një moment protokollar, por një përjetim me peshë shpirtërore dhe kombëtare. Në atë hapësirë ku mblidhen zërat e shqiptarëve nga e gjithë bota, u krijua një urë komunikimi e sinqertë mes një përfaqësuesi të diasporës dhe një personaliteti me ndikim ndërkombëtar. PhD. Hebibi, i njohur për përkushtimin e tij të vazhdueshëm ndaj çështjes kombëtare, edhe këtë herë mbeti besnik ndaj misionit të tij: fjala e parë – si në çdo takim – ishte për Luginën e Preshevës.
Me një ndjenjë përgjegjësie dhe dashurie të thellë për vendlindjen, ai e prezantoi realitetin e asaj treve jo përmes filtrave politikë, por me ndershmëri të pastër shpirtërore; një rrëfim që buron nga zemra dhe prek ndërgjegjen.Ai foli për sfidat e përditshme, për dhimbjen që mbart ajo trevë, por edhe për shpresën që nuk shuhet kurrë – një shpresë që ushqehet nga njerëz që nuk dorëzohen dhe që besojnë në drejtësi. Në këtë dialog të drejtpërdrejtë, fjala mori peshë, sepse ishte e vërtetë dhe e ndjerë. Ky është thelbi i forcës së diasporës shqiptare: këmbëngulja për të mos harruar, guximi për të folur dhe besimi se e vërteta, sado e vogël në dukje, mund të arrijë deri në qendrat më të mëdha të vendimmarrjes. Dhe pikërisht në këto takime, ku ndërthuren përvoja, ndikimi dhe ndjenja kombëtare, ndërtohet rruga drejt një të ardhmeje më të drejtë, më të dëgjuar dhe më dinjitoze për çdo shqiptar – një rrugë që nuk ndërtohet me zhurmë, por me përkushtim, durim dhe dashuri të pashtershme për kombin.
