Nga Prof. Dr. Xhavit LIPAJ, Andermatt
Në një datë,
jeta e tij u ndal pa paralajmërim.
Jo për shkak të një veprimi,
jo për faj,
por për një rrethanë që nuk e kishte zgjedhur
dhe që nuk e kuptoi menjëherë.
Ishte një kohë e mbyllur,
ku hapësira ngushtohej
dhe fjala humbiste peshë.
Ditët nuk mateshin më me orë,
por me mendime që ktheheshin rreth vetes
pa gjetur përgjigje.
Heshtja bëhej shoqe,
ndërsa koha, provë.
Të përballesh me një ndalim të padrejtë
nuk të lëndon vetëm nga jashtë.
Ai të prek besimin:
te drejtësia,
te logjika e botës,
te siguria se e vërteta mjafton.
Aty kupton se pafajësia
nuk është gjithmonë mbrojtje,
por një barrë që duhet mbajtur me dinjitet.
Në ato ditë, ai mësoi diçka thelbësore:
se njeriu mund të kufizojë lirinë fizike,
por nuk mund të marrë
atë që nuk ia dorëzon vetë.
Qëndrimin.
Ndërgjegjen.
Dinjitetin.
Nuk zgjodhi urrejtjen.
Jo se harroi,
por se nuk deshi të jetonte i lidhur
me atë që e mbajti të mbyllur pa arsye.
Se mllefi është një formë tjetër izolimi,
më e gjatë dhe më e rrezikshme.
Nga jashtë, ishin vetëm disa ditë.
Nga brenda, ishte një përballje e thellë me veten.
Një moment kur njeriu pyet:
“Kush jam unë,
kur më hiqet kontrolli mbi jetën time?”
Kur gjithçka përfundoi,
u kthye pa zhurmë.
Pa akuza të forta.
Pa britmë.
Por jo i njëjti.
Se ka përvoja që nuk kërkojnë hakmarrje,
por kërkojnë kujtesë.
Këtë tekst nuk e shkruan për të fajësuar,
por për të dëshmuar.
Që të mbetet e thënë
se padrejtësia ekziston,
por edhe se njeriu mund ta kalojë atë
pa u shndërruar në atë që e lëndoi.
Kjo është dëshmia e tij.
E qetë.
E vërtetë.
Dhe e tij.
Vetëm kështu…
Janar, 2026
