Nga Prof. Dr. Xhavit LIPAJ, Andermatt
Po të isha, unë do isha
një hipotezë ontologjike e pambyllur,
që refuzon verifikimin empirik
dhe ekziston vetëm si tension mes qenies dhe mohimit të saj.
Po të isha, unë do isha
një subjekt i fragmentuar,
i ndërtuar mbi ndërprerje kuptimore,
ku vetëdija nuk përputhet kurrë me veten,
por rrotullohet rreth një boshllëku
që e quan identitet për mungesë termi më të saktë.
Po të isha, unë do isha
një paradoks fenomenologjik:
i përjetuar, por i pashpjegueshëm;
i ndjerë, por i pamjaftueshëm për t’u artikuluar;
një përvojë që e tejkalon gjuhën
dhe e detyron heshtjen të marrë funksion epistemik.
Po të isha, unë do isha
një strukturë e përkohshme e kuptimit,
e ndërtuar mbi kujtesa të paqëndrueshme,
ku e kaluara nuk është fakt,
por interpretim i ripërsëritur
në varësi të lodhjes së ndërgjegjes.
Po të isha, unë do isha
një qenie në vonesë ekzistenciale,
gjithmonë pas vetes,
gjithmonë para asaj që pritet prej saj,
një projekt që nuk përfundon
se përfundimi do të ishte mohimi i lirisë.
Po të isha, unë do isha
një tezë e pambledhur në përfundim,
që refuzon sintezën,
se pajtimi i skajeve
do të thoshte tradhti ndaj tensionit
që e mban mendimin gjallë.
Po të isha…
unë do isha
jo përgjigje,
por kushti që e bën pyetjen të domosdoshme,
jo prani,
por mungesë e artikuluar me dinjitet filozofik.
Vetëm kështu…
Janar, 2026
