Nga LEFTER SHOMO
Natë dimri kur zë bulkthash s’ndihet
Fillimisht larg fryn pabujë një fllad
Qen i largët sikur zë të kollitet
Egërsohet deti porsi era mbi dallgë.
Shpresëmadhit agim i rri, i bëj pritje,
Rreze agu pres të vijnë plot larmi,
Të marrë formën fytyra e lindjes,
Trupi i shpresës të ngrihet selvi.
Bir i vorbullës era, bëhet akull
Rend e çakërdusur si ankesë
Midis resh ndeshet drita me agun,
Skenë pylli i djegur rrufesë.
Përmes reve hëna gatitet për ndarje,
Në oqeanë qiellorë lë takim
E ngathët si një plakë beqare
Që e bezdisur, s’përfill dashurinë.
Dendësohen tufëdritat në dengje
E shpërndajnë atë mjegull n’avullim,
Spektrin thyej t’ëndrrave marrë pengje
Frymëmarr lirisht, në horizont shoh agim.
PUTHJE TË LULËZUARA
Luadhe ngjyrash ke mes sysh
Puthje të lulëzimit mban
Shenjë më bën prej largësish
“Dhuratë për ty i kam.”
Mes ngjyrash që gëlojnë në shpirt
Vetë fati erdhi pa lutje
Sytë si kopsht i trëndafiltë
Thonë: “Roz merr të parën puthje.”
Pastaj zbret syve më poshtë
Mes lulishteve të parkut
Puthje këmbejmë të dy tok
Thua: “Puthje merr buzëflakur”
Buqeta puthjesh mbjell në shpirt
Aromë erë jargavan
Frymë lulëzimi, dashuri
Thua: “vetëm për ty i kam”.
