Nga Dashnim HEBIBI, Oslo
Drita jote shkrin çdo akull dhe bën dimrin të lulëzojë si verë,
Me fluskat e borës që bien ngadalë si ëndrra të bardha,
Zemra jonë ngrohet, çdo tmerr shkrin si dëborë pranvere.
Ftohti i botës është i egër, i pamëshirshëm, i heshtur,
Por ti vjen si diell, çdo frikë e ftohtë shpërbëhet në zjarr të purpurt.
Metafora jote ndriçon si yll në errësirën e pafund,
Dhe ne, me shpirtin tonë, do të bëjmë dritë, përtej çdo brenge e humbje.
Në kohën e pakohë, ku hapat janë të ngadaltë e të rëndë,
Ne presim diellin, dritën që çdo shpirt e ngre lart dhe e mban të gjallë.
Kodet e bardha, si llampa e Naimit, si zëri i Fishtës,
Na tregojnë rrugën e dritës, në çdo hap të shenjtë e të mençur.
Gjergj Fishta, Faik Konica, Fan Noli, Ali Asllani,
Fjalët e tyre nuk janë thjesht fjalë, por flakë shpirtërore që ndezin gjallëri.
Ata flasin nëpër kohë, dhe zemrat i ndjejnë,
Dhe shpërthejnë si dritë që çdo frikë copëton dhe e shkrin.
Fjalët tua, o Berat, nuk janë vetëm rimë,
Janë shpirt i gjallë që shndrit në çdo shkronjë dhe tingull, si oqean pa fund.
Natë dhe ditë kemi punuar dhe do të punojmë,
Jo për pasuri, por për të ruajtur pastërtinë e shpirtit, që nuk shitet dot kurrë.
Nderime, vëlla, faleminderit për foton e bukur,
Që më ngroh shpirtin si diell në një ditë të akullt e të heshtur.
Le të ndriçojmë botën me dritën që mbartim brenda,
Se çdo vështirësi ikën, e mbetet vetëm ajo që duam dhe çmojmë.
Foto e realizuar nga FAB, Pejë
