Nga Nexhat Ibrahimi, Zvicër
Në këtë dhomë, në vitin 1996,
erdhe, nënë, nga vendi ku më linde.
Unë punoja larg, në Zvicër,
me një valixhe të vogël
dhe me gjithë shtëpinë në zemër.
Zvicra ishte e huaj për ty,
por zëri yt e bëri shtëpi.
Koha u ndal për pak,
pa e ditur
se po na kursente kujtimin.
Vite më pas, ti ike.
Unë vazhdova rrugën,
pastaj u ktheva
atje ku më linde,
me fjalët e tua si amanet.
Tridhjetë vjet më vonë
jam kthyer sërish këtu,
në këtë dhomë,
si mysafir te djemtë e mi,
aty ku dikur ëndërroja për ty.
U ula në të njëjtin vend.
Dhoma është e njëjtë.
Vetëm koha ka ndërruar emra.
Ti mungon,
por prania jote
ulet me mua.
Atëherë isha bir.
Sot jam baba dhe gjysh.
Erdha te djemtë e mi,
si dikur ti te unë.
Duke të kujtuar,
më rrëqethi trupi.
Në këtë dhomë ku u ule dikur,
unë ende të flas, nënë.
Unë —
biri yt.
NI
Janar 2026
Zvicër
