Nga Prof. Dr. Xhavit LIPAJ, Andermatt
Mushkëritë e mia
janë dy kontinente që nuk shfaqen në harta,
por mbajnë erërat e botës në kafazin e kraharorit.
Ato nuk flasin,
ato përkthejnë heshtjen në jetë.
Çdo frymë është një marrëveshje e përkohshme mes asaj që vjen dhe asaj që largohet, një filozofi pa libra
që shkruhet vetëm me ajër.
Unë nuk marr frymë për të jetuar;
unë jetoj për të provuar se ajri
ende më njeh emrin.
Në mushkëri, koha nuk ecën,
ajo valëzon.
Hyn si dritë e padukshme
dhe del si kujtim i ngrohtë,
duke lënë pas një pyetje
që askush s’e guxon ta bëjë:
A është jeta tjetër gjë veçse fryma që vendos të kthehet?
Mushkëritë janë bibliotekë pa rafte,
ku çdo frymë është një dorëshkrim i djegur
që megjithatë lexohet.
Ato i dinë sekretet e trupit,
por nuk i tradhtojnë,
i shndërrojnë në oksigjen
që mendja të mos mbytet nga e vërteta.
Ka ditë kur ajri peshon,
jo si barrë, por si mendim i thellë.
Atëherë mushkëritë bëhen filozofë të errët,
që s’e refuzojnë jetën,
por e pyesin:
Sa thellë mund të hysh në mua
pa më kërkuar falje?
Unë i dëgjoj në netët pa zë,
kur heshtja mëson të marrë frymë.
Ato më thonë pa fjalë
se ekzistenca nuk është e dhënë,
por e huazuar,
dhe çdo frymë është një nënshkrim i ri
në kontratën me të panjohurën.
Mushkëritë nuk kërkojnë lavdi.
Ato kërkojnë vetëm hapësirë,
jo në botë,
por brenda njeriut që guxon të jetë i gjallë
pa u shpjeguar.
Dhe kur ajri hyn,
si një zot i vogël pa fe,
mushkëritë përkulen lehtë
jo nga dobësia,
por nga mençuria e atij që e di:
jeta nuk është fryma e fortë,
por ajo që kthehet
edhe pasi është lodhur.
Vetëm kështu …
X.L. Janar 2026
