Nga Dashnim HEBIBI, Cyrih
Ndonjëherë ata që ecin vetëm
janë uragane të heshtura,
jo antisocialë—
por njerëz që s’pranojnë më
të mbyten në baltën e dramave,
në çmendurinë që turma e quan “jetë”,
në maskat që bien e zbulojnë
fytyra bosh, të lëmuara nga gënjeshtrat.
Sorrollaten se të duan,
u dridhen duart nga frika se mos humbin,
por sapo largohen një sekondë
kthehen në armiq, në britma, në hije.
Kjo është koha—
kumbarë e zhurmës, bixhozçinj të shpirtit,
që të shesin për një fjalë,
e ankohen pse nuk qesh.
Vlera përplaset me antivlerën
si rrudha të thella në fytyrën e botës,
dhe ndërgjegjja—ajo plakë e drobitur—
plas si xham nën thembra të ftohta.
Nëpër shkronja dëgjoj
ulërimën e të pafytyrit,
që nuk e njeh fytyrën e vet,
sepse i është kalbur
shtylla e turpit.
Por ne ecim.
Me kockat që na kërcasin,
me gurët që na bien në gjoks,
me plagë që nuk i tregojmë,
ne ecim.
Jo se jemi mësuar—
por se nuk dimë të gjunjëzohemi.
“Deri kur?”, pyet shpirti.
“Deri kur?”, ulëret hiri.
Dhe zemra, ajo e pathyeshmja,
ngritet nga flakët e veta dhe thotë:
Deri sa zjarri të mos na djegë,
por të na kujtojë
se jemi vetë drita që nuk shuhet.
Nëntor, 2025
