Nga Meti KRASNIQI, Zvicër
Nuk shikoj pas pa arsye. Çdo ecje ka nevojë për drejtim, përndryshe mbetet lëvizje pa kuptim. Edhe si individë, edhe si bashkësi. Ajo që na mungon sot nuk është aftësia për të ecur, por qartësia se ku duam të mbërrijmë së bashku.
Ne në diasporë kemi ndërtuar shumë. Kemi fituar dije, disiplinë dhe përvojë në sisteme që funksionojnë mbi përgjegjësi dhe rregull. Këto nuk janë arritje të vogla. Por vlera e tyre rritet kur nuk mbeten vetëm personale, kur kthehen në ndikim të përbashkët.
Qëllimi ynë duhet të jetë i thjeshtë dhe i kuptueshëm. Të forcojmë bashkësinë tonë duke ruajtur vlerat që na kanë mbajtur si shoqëri, respektin, përgjegjësinë, punën e ndershme, familjen dhe rendin në bashkëjetesë. Dhe njëkohësisht, të mos mbetemi vetëm vëzhgues të asaj që ndodh në atdhe.
Sepse e vërteta është kjo. Nëse veprojmë si bashkësi, mund të ndikojmë. Mund të kontribuojmë me ide, me dije, me përvojë. Mund të marrim pjesë në vendimmarrje, në zhvillim, në ndërtimin e së ardhmes. Jo duke imponuar, por duke bashkëpunuar. Jo nga larg, por me mendim të kthjellët dhe angazhim të qëndrueshëm.
Asnjë prej nesh nuk mund ta bëjë këtë vetëm. Por së bashku mund të lëvizim më shumë sesa mendojmë. Mund të japim drejtim, të mbështesim procese të shëndosha dhe të ndihmojmë që vendimet për të ardhmen të jenë më të përgjegjshme dhe më afatgjata.
Kur shikoj pas, nuk është për të dyshuar, por për të ftuar. Për të parë nëse jemi gati të ecim jo vetëm paralel, por bashkë. Sepse kur një bashkësi e vendosur ecën në një drejtim të përbashkët, ajo nuk mbetet në margjina. Ajo bëhet pjesë aktive e asaj që formëson të ardhmen.
Dhe pikërisht aty fillon ndikimi i vërtetë. Kur vendosim të mos jemi vetëm të suksesshëm si individë, por të dobishëm si bashkësi.
